Stulejka

Napletek jest integralna częścią zewnętrznych narządów płciowych i stanowi fizjologiczne pokrycie żołędzi. Zabezpiecza żołądź i ujście zewnętrzne cewki przez mechanicznymi urazami i odparzeniami w czasie, gdy dziecko jeszcze nie kontroluje oddawania moczu.

W warunkach fizjologicznego rozwoju napletek od urodzenia ulega stopniowemu oddzielaniu się od powierzchni żołędzi. Złuszczający się nabłonek i pojawiająca się mastka powiększają przestrzeń pomiędzy napletkiem a żołedzia. Nagromadzona mastka, która zbiera się głównie w obrębie rowka zażołędnego tworzy grudkowate masy, które mogą być wyczuwalne, a niekiedy są widoczne przez cienka skórę. Wraz ze wzrostem i pojawiającymi się erekcjami napletek oddziela się. W wieku 6 miesięcy - 20%, w wieku 1 roku - 50%, a wieku 3 lat 90% chłopców ma już odprowadzalny napletek.

Stulejką określa się stan, w którym napletka nie można zsunąć z żołędzi i uwidocznić ujścia zewnętrznego cewki. Brak dokładnej definicji powoduje, że fizjologicznie nieodprowadzony napletek w pierwszych miesiącach życia uznawany jest za wadę rozwojową - prawdziwa stulejkę, wymagająca leczenia. Niewłaściwe postępowanie, a zwłaszcza usilne próby odprowadzania napletka, powodują pękanie wewnętrznej blaszki napletka, zmiany bliznowate i prowadzą do rozwoju prawdziwej, jatrogennej stulejki.

Nieodprowadzalny napletek u noworodka i niemowlęcia nie wymaga leczenia. Jeśli w wieku kilku miesięcy nie udaje się uwidocznić ujścia zewnętrznego cewki, wskazane jest leczenie zachowawcze. Przy punktowych zwężeniach zalecane jest systematyczne, delikatne rozszerzanie zwężonego napletka kleszczykami. Po kilku tygodniach takiego postępowania można uwidocznić żołądź. Należy wówczas całkowicie odkleić napletek i oczyścić rowek zażołędny z zalegających mas. Zabieg taki powinien być wykonany ostrożnie w znieczuleniu miejscowym 5% kremem EMLA.

Wieloletnie obserwacje wskazują, że rozpoznanie prawdziwej stulejki, a tym samym wskazania do obrzezania są u nas zbyt pochopnie podejmowane. Przed ustaleniem wskazań do leczenia operacyjnego należy podjąć próbę leczenia zachowawczego. Należy również dodać, iż w przypadku stulejki możliwe jest przeprowadzenie chirurgicznego zabiegu plastycznego, z częściowym zachowaniem napletka. Brak pokrycia ujścia zewnętrznego cewki u obrzezanych chłopców, zwłaszcza u noworodków i niemowląt, może być przyczyna nawracających stanów zapalnych okolicy ujścia cewki moczowej. Powierzchowne zmiany zapalne powodują uszkodzenie delikatnego nablonka okołocewkowego i sklejanie się brzegów, co może prowadzić do anatomicznego zwężenia ujścia cewki moczowej.

Więcej w Centrum informacji o stulejce.

Ostatnia aktualizacja: 08/17/2008 18:31