Zwężenie ujścia zewnętrznego cewki moczowej

Nawracające zakażenia dróg moczowych obserwuje się czasami u dziewczynek, u których nie stwierdza się wad rozwojowych układu moczowego, ale w badaniu cystograficznym widoczne jest wyraźne zwężenie ujścia zewnętrzne­go cewki moczowej z charakterystycznym obrazem płomienia świecy". Dyskusja na temat etiopatogenezy tego schorzenia trwa do chwili obecnej. Uważano. że zwężenie szyi pęcherza (tzw. choroba Mariona) powodowała poststenotyczne rozszerzenie cewki moczowej z typowym obrazem radiologicznym. Rozpoznanie to było przyczyną. że wiele dziewczynek było operowanych i miało wykonywaną Y-V plastykę szyi pęcherza. Od zabiegów tych odstąpiono. ponieważ wyniki nie były zadawalające. a powikłania bardzo częste. W 19ó3 roku na podstawie badań histologicznych stwierdzono obecność włóknistego zwężającego pierścienia w dystancji części cewki moczowej. który może być przyczyną wtórnego przerostu szyi pęcherza. Ponieważ nie obserwowano takiego pierścienia u noworodków i dziewczynek w okresie pokwitania przypuszczano. że przyczyną jest obniżony poziom estrogenów. Jeden z badaczy był zwolennikiem "energicznego" rozszerzania cewki moczowej, które zyskało dość dużą popularność na świecie. Jednakże nadmierne rozsze­rzanie powodowało krwawienia i uszkodzenia śluzówki cewki moczowej co niekiedy prowadziło do powstawania wtórnych zmian bliznowatych w obrębie zwieracza zewnętrznego. Jednocześnie okazało się. że u wielu dziewczynek z nawracającymi zakażeniami układu moczowego. które nie miały rozszerzania. cewka była szersza niż u zdrowych. Do chwili obecnej nie wyjaśniono ostatecznie etiologii zwężenia ujścia zewnętrznego cewki i przerostu szyi pęcherza. Szeroko prowadzone badania czynnościowe wskazują. że taki obraz radiologiczny cewki może być objawem niestabilnego pęcherza lub dyssynergii zwieraczowo - wypieraczowej.

U dziewczynek z nawracającymi zakażeniami i objawami dyzurycznymi takimi jak częstomocz, naglące parcia, popuszczanie moczu w ciągu dnia, przerywany strumień moczu, poza badaniem moczu i USG nerek i pęcherza moczowego powinno być zawsze wykonane badanie urodynamiczne i cystouretrografia mikcyjna.

Leczenie
Zaleca się leczenie przeciwbakteryjne oraz leczenie zaburzeń czynnościowych, ćwiczeniem częstej, przerywanej mikcji, ewentualnie - adrenolityki i i leki antycholinergiczne. Rozszerzanie cewki moczowej jest coraz rzadziej stosowane. Rozpoznanie powinno być potwierdzone kalibracją cewki. Jeśli pomiar cewki wykazuje, że kaliber jest u 2-4 letniej dziewczynki mniejszy niż 14 Ch, a w wieku 6-10 lat - 16 Ch, i leczenie zachowawcze jest nieskuteczne, delikatne rozszerzenie obwodowego, zwężonego odcinka może mieć korzystny wpływ na stan anatomiczno-czynnościowy dolnych dróg moczowych.

Ostatnia aktualizacja: 08/17/2008 18:31