Leki - REFLUKS, ZUM, WADY UKŁADU MOCZOWEGO

Skład
1 tabl. powl. zawiera 1 mg lub 2 mg winianu tolterodyny, co odpowiada 0,68 mg lub 1,37 tolterodyny.

Działanie
Silny, kompetycyjny antagonista receptorów cholinergicznych, wykazujšcy dużš selektywnoć działania na pęcherz moczowy. Tolterodyna jest metabolizowana w wštrobie do aktywnej farmakologicznie pochodnej 5-hydroksymetylowej, w znacznej częci odpowiedzialnej za działanie terapeutyczne preparatu. Lek po podaniu doustnym dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, maksymalne stężenie we krwi osišga po 1-2 h od podania. T_0,5 wynosi 2-3 h dla tolterodyny i 3-4 h dla pochodnej 5-hydroksymetylowej. U pacjentów z niedoborem cytochromu P-450 2D6 obserwowano zmniejszony klirens leku i wydłużenie jego okresu półtrwania do około 10 h, u pacjentów z marskociš wštroby występowało zwiększone stężenie wolnego leku oraz aktywnego metabolitu we krwi. Lek wydalany jest głównie z moczem (około 77%) i w niewielkiej częci z kałem (17%).

Wskazania
Leczenie niestabilnego wypieracza pęcherza moczowego z objawami parć naglšcych, z częstomoczem lub nietrzymaniem moczu z towarzyszšcym parciem.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na lek. Zatrzymanie moczu, jaskra z wšskim kštem przesšczania nie poddajšca się leczeniu, miastenia, ciężka postać wrzodziejšcego zapalenia jelita grubego, toksyczne rozszerzenie okrężnicy. Nie stosować w cišży i okresie karmienia piersiš (kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skutecznš antykoncepcję). Nie ustalono bezpieczeństwa i skutecznoci stosowania leku u dzieci. Ostrożnie stosować u pacjentów z przeszkodš odpływu z pęcherza moczowego (ryzyko zatrzymania moczu), chorobami utrudniajšcymi pasaż treci pokarmowej (np. zwężenie odwiernika żołšdka), chorobami nerek lub wštroby, przepuklinš rozworu przełykowego oraz neuropatiš układu autonomicznego.

Działanie niepożšdane
Najczęciej obserwowano suchoć w jamie ustnej, objawy dyspeptyczne, zaparcia, bóle brzucha, wzdęcia, wymioty, ból głowy, suchoć błon luzowych i gałek ocznych, sennoć, pobudzenie, parestezje. Rzadko występujš zaburzenia akomodacji oka oraz ból w klatce piersiowej. W niezwykle rzadkich przypadkach obserwowano reakcje alergiczne, zatrzymanie moczu oraz uczucie oszołomienia.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie leków działajšcych przeciwcholinergicznie (np. leki przeciwdepresyjne) zwiększa działanie terapeutyczne leku oraz nasila działania niepożšdane. Agonici receptorów muskarynowych zmniejszajš skutecznoć preparatu. Leki metabolizowane w wštrobie oraz inhibitory cytochromu P-450 2D6 i 3A4 (fluoksetyna, antybiotyki makrolidowe, ketokonazol, mikonazol) mogš zmieniać parametry farmakokinetyczne leku. Jednoczesne stosowanie tolterodyny oraz metoklopramidu lub cizapridu zmniejsza skutecznoć tych leków.

Dawkowanie
Doustnie 2 mg co 12 h. W przypadku złej tolerancji leku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynnoci wštroby dawkę zmniejsza się do 1 mg co 12 h. Po 6 mies. leczenia należy rozważyć celowoć jego kontynuacji.

Uwagi
Lek może upoledzać zdolnoć prowadzenia pojazdów i obsługi urzšdzeń mechanicznych.

4266; 4267

Skład
1 tabl. zawiera 5 mg chlorowodorku oksybutyniny.

Działanie
Działa zarówno bezporednio rozkurczowo na mięnie gładkie pęcherza moczowego jak i cholinolitycznie, atropinopodobnie na mięnie gładkie. Efektem tego działania jest rozkurcz wypieracza moczu. U chorych z neurogennš niestabilnociš pęcherza lek zwiększa pojemnoć pęcherza oraz zmniejsza częstoć samoistnego skurczu wypieracza.

Wskazania
Leczenie objawowe stanów skurczowych pęcherza moczowego. Nietrzymanie moczu, moczenie i parcie naglšce zależne od zaburzeń neurogennych (hiperrefleksja wypieracza) w idiopatycznej niestabilnoci pęcherza oraz w przebiegu spina bifida lub stwardnienia rozsianego. U dzieci neurogenne zaburzenia czynnoci pęcherza, moczenie nocne.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na lek, cišża, okres karmienia piersiš, jaskra, miastenia, niedrożnoć jelit, skurcz wpustu lub odwiernika, zapalenie okrężnicy, megacolon, zaparcia, niedocinienie, niedrożnoć odpływu pęcherza z możliwociš zatrzymania moczu, ostrożnie stosuje się w zaburzeniach czynnoci wštroby lub nerek, u osób osłabionych i w podeszłym wieku, z dystoniš neurowegetatywnš. Objawy nadczynnoci tarczycy, zastoinowej niewydolnoci serca, choroby wieńcowej, tachykardia, zaburzenia rytmu serca oraz objawy przerostu gruczołu krokowego mogš się nasilić podczas przyjmowania leku. Leku nie stosuje się dzieciom poniżej 5 r.ż., ostrożnie u osób w podeszłym wieku.

Działanie niepożšdane
Objawy atropinopodobne. Suchoć błony luzowej jamy ustnej, zaburzenia widzenia, zatrzymanie lub zmniejszenie iloci oddawanego moczu, zaparcie, przyspieszenie czynnoci serca, wiatłowstręt, zaczerwienienie skóry, hipotonia ortostatyczna, halucynacje, zamroczenie. Ponadto osłabienie popędu i sprawnoci seksualnej oraz zahamowanie wydzielania pokarmu.

Interakcje
Amantadyna, chinidyna, leki przeciwhistaminowe, pochodne fenotiazyny, leki przeciwdepresyjne, Isoniazyd oraz alkohol potęgujš działanie leku.

Dawkowanie
Doustnie doroli: rednia dawka wynosi 2-3 razy dziennie po 5 mg (1 tabl.), maksymalnie do 4 tabl. na dobę, przy dobrej tolerancji, u pacjentów w podeszłym wieku zaleca się dawkę 2 razy dziennie 5 mg, dzieci powyżej 5 r.ż. - w neurogennej niestabilnoci pęcherza 2 razy dziennie 5 mg, maksymalnie do 3 tabl. na dobę, przy dobrej tolerancji leku, w moczeniu nocnym 2-3 razy dziennie po 5 mg, ostatnia dawka powinna być podana przed snem.

Uwagi
Podczas leczenia chorzy nie powinni obsługiwać maszyn i prowadzić pojazdów.

R/1635

Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci metanosulfonianu.

Działanie
Selektywny, kompetycyjny antagonista receptorów α1-adrenergicznych. Wykazuje korzystne działanie w łagodnym rozroście gruczołu krokowego - powoduje zmniejszenie dolegliwości i znaczną poprawę parametrów urodynamicznych związanych z utrudnieniem odpływu moczu. Powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Maksymalne obniżenie ciśnienia krwi następuje zazwyczaj po 4-8 h od podania leku. Doksazosyna zmniejsza także stężenie triglicerydów, cholesterolu całkowitego i jego frakcji LDL. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po około 4 h. Działanie doksazosyny obniżające ciśnienie tętnicze utrzymuje się przez 24 h. Wiąże się z białkami osocza w około 98%. Jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci nie zmienionej.

Wskazania
Leczenie objawowe łagodnego rozrostu gruczołu krokowego. Samoistne nadciśnienie tętnicze w monoterapii jak i w leczeniu skojarzonym.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na doksazosynę lub inne pochodne chinazoliny. Dzieci.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować w niewydolności wątroby lub nerek. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z hipotonią.

Ciąża i okres karmienia piersią
Nie stosować w okresie karmienia piersią. W ciąży stosować jedynie kiedy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu.

Działanie niepożądane
Mogą wystąpić: zaburzenia krążenia ze skłonnością do hipotonii ortostatycznej, ból i zawroty głowy, złe samopoczucie, senność, osłabienie, duszność, obrzęki obwodowe, zapalenie błony śluzowej nosa, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha). Odnotowano przypadki pobudzenia i drżenia. Rzadko opisywano: kołatanie serca, tachykardię, skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, zaczerwienienie skóry), krwawienia z nosa, trombocytopenię, leukopenię, krwiomocz, zastój żółci, zapalenie wątroby, żółtaczkę, zaburzenia widzenia. W pojedynczych przypadkach

odnotowano wystąpienie impotencji lub priapizmu. Rzadko występują poliuria i nietrzymanie moczu. Opisywano również następujące działania niepożądane, których związek z przyjmowaniem leku nie został ustalony: bradykardia, zaburzenia rytmu serca, ból w klatce piersiowej, dusznica bolesna, zawał mięśnia sercowego, udar lub stan przedudarowy.

Interakcje
Niesteroidowe leki przeciwzapalne, w szczególności indometacyna, leki sympatykomimetyczne (izoprenalina, adrenalina) mogą zmniejszać skuteczność doksazosyny. Cimetydyna może wpływać na niewielki wzrost stężenia doksazosyny we krwi. Leki obniżające ciśnienie tętnicze krwi nasilają działanie doksazosyny. Preparat może osłabiać działanie dopaminy, adrenaliny, metaraminolu, metoksaminy, efedryny, fenylefryny.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli, zazwyczaj dawka początkowa wynosi 1 mg na dobę w dawce jednorazowej przyjmowanej wieczorem. Dawka podtrzymująca - dawka początkowa może być zwiększana stopniowo w zależności od reakcji pacjenta co 1-2 tygodnie do maksymalnie 16 mg na dobę w leczeniu nadciśnienia tętniczego i do 8 mg na dobę w leczeniu rozrostu gruczołu krokowego, przyjmowanych w dawce jednorazowej. W przypadku kilkudniowej przerwy w przyjmowaniu leku, leczenie należy rozpocząć od dawki początkowej (1 mg).

Uwagi
Preparat może zmniejszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki leku.

Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu.

Działanie
Selektywny i kompetycyjny inhibitor postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych. U pacjentów z nadciśnieniem zmniejsza opór obwodowy poprzez blokowanie receptorów α1 w naczyniach. Nie powoduje odruchowej tachykardii, zwiększenia pojemności minutowej ani aktywności reninowej osocza. U pacjentów z prawidłowym ciśnieniem nie wywiera lub wywiera nieznaczny wpływ na ciśnienie krwi. Powoduje zmniejszenie przerostu lewej komory oraz zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę u pacjentów, u których wrażliwość na insulinę jest zaburzona. Wywiera korzystny wpływ na stężenie lipidów w surowicy, umiarkowanie zwiększając stosunek HDL do cholesterolu całkowitego. U pacjentów z łagodnym przerostem gruczołu krokowego poprawia wyniki badań urodynamicznych i zmniejsza dolegliwości. Mechanizm działania polega prawdopodobnie na wybiórczym blokowaniu receptorów α1 w mięśniówce gruczołu krokowego i szyi pęcherza moczowego. Indukuje apoptozę komórek gruczołu krokowego, niezależną od blokowania receptorów α1. Doksazosyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Ok. 98% wiąże się z białkami osocza. T0,5 wynosi 22 h. Metabolizm zachodzi w wątrobie, a wydalanie głównie z kałem.

Wskazania
Łagodny rozrost gruczołu krokowego. Nadciśnienie tętnicze (w monoterapii lub w skojarzeniu z tiazydowym lekiem moczopędnym, β-adrenolitykiem, antagonistą kanału wapniowego lub inhibitorem konwertazy angiotensyny).
Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na chinazolony lub inne składniki preparatu. Niedociśnienie tętnicze lub hipotonia ortostatyczna w wywiadzie. Niedrożność przewodu pokarmowego, niedrożność przełyku lub zwężenie w jakimkolwiek stopniu światła przewodu pokarmowego w wywiadzie. Nie stosować u pacjentów z przetoką pęcherza moczowego, bezmoczem lub ciężką niewydolnością nerek. Nie stosować u kobiet karmiących piersią. Ciężka niewydolność wątroby (brak danych klinicznych). Bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone. Dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy Lappa, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy. Pacjenci z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego i współistniejącym przekrwieniem w górnym odcinku dróg moczowych, przewlekłymi zakażeniami układu moczowego lub kamicą pęcherza moczowego nie powinni być leczeni doksazosyną.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, obrzękiem płuc spowodowanym zwężeniem zastawki aortalnej lub zwężeniem zastawki dwudzielnej, niewydolnością serca z dużą pojemnością minutową, prawokomorową niewydolnością serca spowodowaną zatorem płucnym lub wysiękiem osierdziowym, lewokomorową niewydolnością serca z niskim ciśnieniem napełniania.

Ciąża i okres karmienia piersią
Bezpieczeństwo stosowania w ciąży i okresie karmienia piersią nie zostało ustalone. W ciąży stosować jedynie w przypadku, gdy spodziewane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Preparat jest przeciwwskazany w okresie karmienia piersią.

Działanie niepożądane
Najczęściej: ortostatyczne spadki ciśnienia, które rzadko prowadzą do omdlenia. Ponadto mogą wystąpić: ból i zawroty głowy, nudności, uczucie osłabienia lub zmęczenia, obrzęki, złe samopoczucie, zapalenie błony śluzowej nosa, krwawienie z nosa, leukopenia, trombocytopenia, szumy uszne, zaburzenia widzenia, ból brzucha, zaparcia, biegunka, niestrawność, wzdęcia, uczucie suchości w ustach, wymioty, cholestaza, zapalenie wątroby, żółtaczka, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby, reakcje nadwrażliwości, zwiększenie masy ciała, jadłowstręt, ból stawów, pleców, mięśni, bolesne kurcze mięśni, osłabienie lub drżenie mięśni, osłabienie czucia, parestezje, pobudzenie, stany lękowe, depresja, bezsenność, nerwowość, krwiomocz, zaburzenia mikcji (bolesne lub częste oddawanie moczu, oddawanie moczu w nocy, zwiększona diureza, nietrzymanie moczu), ginekomastia, impotencja, bolesna i przedłużona erekcja, nasilony skurcz oskrzeli, kaszel, duszność, wypadanie włosów, świąd, plamica, wysypka, pokrzywka, napadowe zaczerwienienie twarzy, niedociśnienie. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym mogą wystąpić: bradykardia, tachykardia, uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, dławica piersiowa, zawał serca, udar mózgu, zaburzenia rytmu serca.

Interakcje
Doksazosyna nasila działanie innych leków hipotensyjnych. Nie wpływa na wiązanie z białkami digoksyny, fenytoiny, acenokumarolu i indometacyny. Nie obserwowano reakcji z tiazydowymi lekami moczopędnymi, furosemidem, lekami β-adrenolitycznymi, NLPZ, antybiotykami, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego oraz lekami przeciwzakrzepowymi.

Dawkowanie
Doustnie. Łagodny rozrost gruczołu krokowego: początkowo 1 mg raz na dobę, później dawkę można zwiększyć do 2 mg, następnie do 4 mg; maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg. Dawkę należy zwiększać się stopniowo co 1-2 tyg. Zazwyczaj zalecana dawka wynosi 2-4 mg na dobę. Nadciśnienie tętnicze: początkowo 1 mg. Po 1-2 tyg. dawkę można zwiększyć do 2 mg, a następnie w razie potrzeby do 4 mg. Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg. Preparat stosuje się raz na dobę.

Uwagi
Preparat może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługi maszyn, zwłaszcza w początkowym okresie leczenia lub po zwiększeniu dawki. Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z objawami rozrostu gruczołu krokowego należy wykluczyć nowotwór gruczołu krokowego. W początkowym okresie leczenia należy kontrolować ciśnienie tętnicze.

Skład
1 tabl. zawiera 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci metanosulfonianu.

Działanie
Selektywny i kompetycyjny inhibitor postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych. Powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Maksymalne obniżenie ciśnienia krwi następuje zazwyczaj po 2-6 h po podaniu leku. Wykazuje również korzystne działanie w łagodnym rozroście gruczołu krokowego - powoduje zmniejszenie dolegliwości i znaczną poprawę parametrów urodynamicznych związanych z utrudnieniem odpływu moczu. Powoduje nieznaczne zmniejszenie stężenia triglicerydów, cholesterolu całkowitego i jego frakcji LDL oraz zwiększenie wartości stosunku HDL/cholesterol całkowity. Po podaniu doustnym doksazosyna wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po około 2 h. Wiąże się z białkami osocza w 98,3%. Jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci nie zmienionej. T0,5 wynosi 22 h.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze (w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym). Łagodny rozrost gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na doksazosynę lub inne pochodne chinazoliny. Nie zostało ustalone bezpieczeństwo stosowania leku u dzieci oraz w ciąży i okresie karmienia piersią. Nie zaleca się stosowania preparatu u pacjentów z hipotonią. Szczególnie ostrożnie stosować w niewydolności wątroby.

Działanie niepożądane
Mogą wystąpić: zaburzenia krążenia ze skłonnością do hipotonii ortostatycznej, ból i zawroty głowy, złe samopoczucie, osłabienie, zaburzenia żołądkowo-jelitowe (biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha). Odnotowano przypadki pobudzenia i drżenia. Rzadko opisywano: kołatanie serca, tachykardię, ból w klatce piersiowej, udar naczyniowy mózgu, dusznicę bolesną, zawał, skórne reakcje nadwrażliwości (wysypka, świąd, zaczerwienienie skóry), krwawienia z nosa, trombocytopenię, leukopenię, krwiomocz, zastój żółci, zapalenie wątroby, żółtaczkę. W pojedynczych przypadkach odnotowano wystąpienie impotencji lub priapizmu. Rzadko występują poliuria i nietrzymanie moczu.

Interakcje
Nie wykazuje interakcji z tiazydowymi lekami moczopędnymi, lekami blokującymi receptory

β-adrenergiczne, lekami z grupy NLPZ, antybiotykami. Doksazosyna nie wpływa na wiązanie się z białkami osocza digoksyny, warfaryny, fenytoiny, indometacyny.

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze: początkowo 1 mg na dobę; w zależności od reakcji pacjenta po 1-2 tyg. dawkę można zwiększyć do 2 mg na dobę i podawać przez kolejne 1-2 tyg.; dawka ta może być dalej stopniowo zwiększona (w podobnych odstępach czasu) do 4 mg i 8 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa wynosi 16 mg. Łagodny rozrost gruczołu krokowego: początkowo 1 mg na dobę; w zależności od reakcji pacjenta dawka może być zwiększona do 2 mg, następnie do 4 mg i do 8 mg na dobę (zaleca się 1-2-tygodniowy odstęp w przypadku zwiększania dawki). Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg. Tabletki należy przyjmować rano lub wieczorem.

Uwagi
W przypadku kilkudniowej przerwy w przyjmowaniu leku, leczenie należy rozpocząć od dawki początkowej (1 mg). Preparat może zmniejszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych, zwłaszcza na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki leku.

Skład
1 tabl. zawiera 125 mg, 250 mg, 375 mg, 500 mg, 750 mg lub 1 g bezwodnej amoksycyliny w postaci trójwodzianu.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy z grupy aminopenicylin, wrażliwy na działanie b-laktamazy. Działa bakteriobójczo na drobnoustroje Gram-dodatnie (m.in. Streptococcus pyogenes, S. pneumoniae, Enterococcus faecalis, Bacillus anthracis, Listeria monocytogenes) oraz na szczepy bakterii Gram-ujemnych nie wytwarzajšce b-laktamazy (m.in. Neisseria gonorrhoeae i N. meningitidis, Bordetella pertussis i Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Helicobacter pylori, Salmonella spp., Shigella spp.). Nie działa na Pseudomonas aeruginosa, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Bacteroides fragilis. Wykazuje całkowitš opornoć krzyżowš z ampicylinš. Szybko i niezależnie od obecnoci pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego. Preparat charakteryzuje się bardzo dobrš biodostępnociš; wchłanianie z przewodu pokarmowego wynosi 85-90%. Stężenie maksymalne występuje po około 1-2 h. Wišzanie z białkami osocza wynosi około 20%. Amoksycylina przenika m. in. do żółci, wydzieliny oskrzelowej, tkanki kostnej, cieczy wodnistej, a także przez barierę łożyska i do mleka matki. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest częciowo metabolizowana w wštrobie. T0,5 we krwi wynosi 1-1,5 h. Jest wydalana z moczem.

Wskazania
Zakażenia wywołane przez wrażliwe szczepy bakterii: zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych, zakażenia dróg moczowych, skóry i tkanek miękkich, zakażenia żołšdkowo-jelitowe, ostra niepowikłana rzeżšczka.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na amoksycylinę, inne antybiotyki b-laktamowe lub składniki dodatkowe preparatu.

rodki ostrożnoci
Nie należy podawać pacjentom z mononukleozš zakanš lub białaczkš limfatycznš (zwiększone ryzyko wystšpienia osutki plamistej). Ostrożnie stosować w niewydolnoci nerek (wymagana modyfikacja dawkowania).

Działanie niepożšdane
Odczyny alergiczne o charakterze pokrzywki lub zmiany plamkowo-grudkowe. Rzadko obserwowano wstrzšs anafilaktyczny; inne reakcje nadwrażliwoci występujš sporadycznie. Mogš wystšpić nadkażenia opornymi szczepami bakterii lub drożdżakami. Obserwowano także zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoci, wymioty, biegunka), przemijajšce zwiększenie aktywnoci aminotransferaz we krwi, zaburzenia hematologiczne. Istniejš doniesienia o występowaniu rzekomobłoniastego zapalenia jelit i ródmišższowego zapalenia nerek.

Interakcje
Probenecid, fenylbutazon, oksyfenbutazon, kwas acetylosalicylowy, indometacyna, sulfinpirazon nasilajš i przedłużajš działanie amoksycyliny. Jednoczesne stosowanie z allopurinolem zwiększa ryzyko wystšpienia wysypki skórnej. Antybiotyki bakteriostatyczne (m.in. tetracykliny i makrolidy) mogš osłabiać bakteriobójcze działanie amoksycyliny, natomiast antybiotyki aminoglikozydowe - nasilajš je. Amoksycylina w dużych dawkach może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych z grupy pochodnych kumaryny. Preparat może zmniejszać skutecznoć doustnych rodków antykoncepcyjnych oraz zwiększać wchłanianie digoksyny.

Dawkowanie
Doustnie. Zazwyczaj podaje się 25-50 mg/kg m.c./dobę w dawkach podzielonych, tj. doroli i dzieci o m.c. powyżej 45 kg: 500 mg co 8 h lub 750 mg co 12 h. W zakażeniach przewlekłych, nawracajšcych lub o ciężkim przebiegu u dorosłych i dzieci o m.c. >30 kg można podać 1 g co 8 lub12 h. W ostrej niepowikłanej rzeżšczce 3 g jednorazowo (+ 1 g probenecidu); u kobiet zaleca się powtórzenie dawki następnego dnia. Dzieci o m.c. 8-15 kg: 125 mg co 8 h lub 250 mg co 12 h; o m.c. 15-30 kg: 250 mg co 8 h lub 375 mg co 12 h; o m.c. 30-45 kg: 375 mg co 8 h lub 500 mg co 12 h. W zakażeniach przewlekłych, nawracajšcych lub o ciężkim przebiegu u dzieci o m.c. <30 kg można podać 60-90 mg/kg m.c./dobę w 2-3 dawkach. W niewydolnoci nerek u dorosłych z klirensem kreatyniny 10-30 ml/min: 500 mg co 12 h; <10 ml/min - 500 mg raz na dobę. Dzieciom z klirensem kreatyniny<30 ml/min podaje się 30 mg/kg m.c./dobę w 2 dawkach.

Uwagi
Preparat podaje się niezależnie od posiłku. Tabletki można połykać w całoci lub po rozkruszeniu; można je ssać lub - po rozpuszczeniu w płynie - wypić w postaci zawiesiny.

R/0631; R/0632; R/3283; R/0633; R/3284; R/0634

Skład
5 ml roztworu zawiera 25 mg urapidylu.

Działanie
Preparat o działaniu hipotensyjnym. Obniża skurczowe i rozkurczowe ciśnienie krwi bez odruchowej tachykardii. Zwiększa obniżoną pojemność minutową serca przy niezmienionym tętnie. Wykazuje korzystne działanie hemodynamiczne poprzez zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego serca.

Wskazania
Przełom nadciśnieniowy, ciężkie i bardzo ciężkie postacie nadciśnienia tętniczego, nadciśnienie oporne na leczenie innymi lekami. Kontrolowane obniżanie ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w trakcie i po zabiegach operacyjnych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Zwężenie cieśni aorty lub przetoka tętniczo-żylna (z wyjątkiem nieczynnej hemodynamicznie przetoki do hemodializ). Bezpieczeństwo stosowania u dzieci nie zostało ustalone.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku. Odwodnienie wywołane wymiotami lub biegunką może spowodować nasilenie działania preparatu.

Ciąża i okres karmienia piersią
W ciąży stosować tylko w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie stosować w okresie karmienia piersią.

Działanie niepożądane
Często: nudności, ból i zawroty głowy. Niezbyt często: kołatanie serca, tachykardia lub bradykardia, uczucie ucisku za mostkiem, duszności, wymioty, zmęczenie, niemiarowa czynność serca, nagłe pocenie się. Rzadko: priapizm, przekrwienie błony śluzowej nosa, reakcje nadwrażliwości (świąd, zaczerwienienie skóry, wysypka). Bardzo rzadko: niepokój, senność.

Interakcje
Inne leki przeciwnadciśnieniowe oraz alkohol nasilają działanie preparatu. Równoczesne stosowanie cymetydyny może spowodować wzrost stężenia urapidilu we krwi o 15%. Ze względu na brak danych nie należy stosować łącznie z inhibitorami konwertazy angiotensyny.

Dawkowanie
Dożylnie. W przełomie nadciśnieniowym, cieżkiej i bardzo ciężkiej postaci nadciśnienia

tętniczego oraz nadciśnieniu opornym na działanie innych leków: 10-50 mg preparatu w bolusie z jednoczesnym monitorowaniem ciśnienia krwi; obniżenie ciśnienia następuje zwykle w ciągu 5 min.; w zależności od reakcji pacjenta dawkę można powtórzyć. W celu utrzymania poziomu ciśnienia uzyskanego po iniekcji we wlewie podaje się 250 mg preparatu w 500 ml 0,9% NaCl, 5% lub 10% glukozy (szybkość wlewu: średnio 9 mg/h w zależności od reakcji pacjenta na lek); jeśli dawkę podtrzymująca podaje się przy użyciu pompy infuzyjnej, to 100 mg preparatu należy rozpuścić w 0,9% NaCl, 5% lub 10% glukozy tak, aby otrzymać 50 ml roztworu; maks. stężenie urapidilu w roztworze infuzyjnym nie może być większe niż 4 mg/ml; zalecana początkowa szybkość podawania wynosi 2 mg/min. Kontrolowane obniżenie ciśnienia tętniczego u pacjentów z nadciśnieniem podczas lub po zabiegu chirurgicznym: 25 mg preparatu w bolusie; jeśli w ciągu 2 min. nastąpi spadek ciśnienia, należy utrzymać ciśnienie na zmiejszonym poziomie za pomocą wlewu ciągłego (6 mg urapidilu przez 1-2 min., następnie dawkę należy zmniejszyć); jeśli w ciągu 2 min. nie nastąpi spadek ciśnienia, należy podać 25 mg preparatu w bolusie. Jeśli po drugiej dawce w ciągu 2 min. nastąpi spadek ciśnienia, to należy utrzymać ciśnienie na zmiejszonym poziomie za pomocą wlewu ciągłego (6 mg urapidilu przez 1-2 min., następnie dawkę należy zmniejszyć); jeśli w ciągu 2 min. nie nastąpi spadek ciśnienia należy podać 25 mg preparatu w bolusie. Jeśli po trzeciej dawce preparatu nastąpi spadek ciśnienia, to należy utrzymać ciśnienie na zmniejszonym poziomie za pomocą wlewu ciągłego (6 mg urapidilu przez 1-2 min., następnie dawkę należy zmniejszyć). Podczas podawania preparatu pacjent musi znajdować się w pozycji leżącej. Kuracja preparatem może trwać 7 dni; leczenie może być powtórzone w przypadku ponownego wzrostu ciśnienia.

Uwagi
Ze względu na możliwe działania niepożądane preparat może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w ruchu. Ze względu na kwaśny odczyn roztworu nie można mieszać z zasadowymi płynami do wstrzyknięć i roztworami infuzyjnymi.

Skład
1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 7,5 mg lub 15 mg daryfenacyny w postaci bromowodorku.

Działanie
Selektywny antagonista receptorów muskarynowych typu 3 M3SRA. Zwiększa pojemność pęcherza, podnosi próg objętości pęcherza, przy którym obserwowano mimowolne skurcze oraz mniejszą częstość skurczów mięśni wypieracza. Znacząco zmniejsza ciężkość i liczbę epizodów nagłego parcia na mocz, jak i częstość oddawania moczu. Znacząco zwiększa średnią objętość wydalanego moczu w porównaniu do wartości wyjściowych. Po podaniu doustnym maksymalne stężenia w osoczu są osiągane po 7 h. W 98% wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi w wątrobie, a wydalenie w 60% w moczu i w 40% z kałem. T0,5 w fazie eliminacji wynosi około 13-19 h.

Wskazania
Objawowe leczenie naglącego nietrzymania moczu i (lub) zwiększonej częstości oddawania moczu oraz nagłego parcia na mocz, które mogą wystąpić u pacjentów z zespołem nadreaktywnego pęcherza.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na składniki preparatu. Zatrzymanie moczu. Zatrzymanie treści żołądkowej. Niewyrównana jaskra z wąskim kątem przesączania. Miastenia. Ciężkie zaburzenia czynności wątroby (Child Pugh C). Ciężkie wrzodziejące zapalenie okrężnicy. Toksyczne rozszerzenie okrężnicy. Jednoczesne leczenie silnymi inhibitorami CYP3A4. Nie zaleca się stosowania u dzieci poniżej 18 lat ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.

Środki ostrożności
Należy zachować ostrożność stosując preparat u pacjentów z neuropatią autonomicznego układu nerwowego, przepukliną rozworu przełykowego, klinicznie istotnym zatkaniem odpływu pęcherza, ryzykiem zatrzymania moczu, ciężkim zaparciem lub zaburzeniem żołądkowo-jelitowym powodującym niedrożność, takim jak zwężenie odźwiernika. Należy zachować ostrożność stosując preparat u pacjentów leczonych z powodu jaskry z wąskim kątem przesączania. Należy zachować ostrożność stosując preparat u pacjentów z ryzykiem zmniejszenia motoryki żołądkowo-jelitowej, odpływu żołądkowo-przełykowego i (lub) jednocześnie przyjmujących produkty lecznicze (takie jak doustne leki z grupy bisfosfonianów) mogące wywołać lub zaostrzyć zapalenie przełyku. U pacjentów z nadreaktywnością wypieracza o podłożu neurogennym bezpieczeństwo stosowania i skuteczność nie zostały ustalone.

Ciąża i okres karmienia piersią
Nie przeprowadzono badań dotyczących stosowania daryfenacyny w okresie ciąży, dlatego nie zaleca się stosowania. Nie wiadomo czy daryfenacyna przenika do mleka matki i dlatego należy zachować ostrożność stosując preparat w okresie karmienia piersią.

Działanie niepożądane
Najczęściej: suchość jamy ustnej, zaparcia. Często: ból głowy, ból brzucha, niestrawność, nudności, zespół suchego oka. Niezbyt często: astenia, uraz ciała, obrzęk twarzy, nadciśnienie tętnicze, biegunka, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, wrzodziejące zapalenie jamy ustnej, zwiększenie aktywności AlAT lub AspAT, obrzęk obwodowy, obrzęk, zawroty głowy, bezsenność, senność, zaburzenia rozumowania, nieżyt nosa, wzmożony kaszel, duszność, sucha skóra, wysypka, świąd, pocenie się, zaburzenia widzenia w tym zamazane widzenie, zaburzenia smaku, zatrzymanie moczu, zaburzenia nerek i dróg moczowych, impotencja, zakażenia nerek i dróg moczowych, zapalenie pochwy, ból pęcherza moczowego.

Interakcje
Ostrożnie u pacjentów otrzymujących substancje, które są silnymi inhibitorami CYP2D6 (np. paroksetyna, terbinafina, cymetydyna i chinidyna). Nie należy stosować daryfenacyny jednocześnie z silnymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak inhibitory proteazy (np. rytonawir), ketokonazol i itrakonazol. Należy również unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami glikoproteiny P, takimi jak cyklosporyna i werapamil. Ostrożnie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4, takimi jak erytromycyna, klarytromycyna, telitromycyna, flukonazol i sok grejpfrutowy. Substancje pobudzające CYP3A4, takie jak ryfampicyna, karbamazepina, barbiturany oraz preparaty ziołowe zawierające dziurawiec zwyczajny prawdopodobnie mogą zmniejszać stężenie daryfenacyny w osoczu. Należy zachować ostrożność podając daryfenacynę jednocześnie z produktami leczniczymi metabolizowanymi głównie przez CYP2D6 i mającymi wąski przedział terapeutyczny, takimi jak flekainid, tiorydazyna lub trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, takie jak imipramina. Daryfenacyna powoduje niewielkie zwiększenie pola pod krzywą (AUC) midazolamu i digoksyny. W przypadku łącznego stosowania z oksybutyniną, tolterodyną i flawoksatem, może dojść do nasilenie działania leczniczego i działań niepożądanych. Może również nastąpić nasilenie działania przeciwcholinergicznego leków stosowanych w chorobie Parkinsona i trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, jeśli stosuje się je jednocześnie z lekami o właściwościach przeciwmuskarynowych.

Dawkowanie
Doustnie. Dawka początkowa: 7,5 mg na dobę. Po 2 tyg. po rozpoczęciu leczenia należy ponownie ocenić stan pacjenta i ewentualnie zwiększyć dawkę leku do 15 mg na dobę. Nie ma potrzeby zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat). Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Należy jednak zachować ostrożność podczas leczenia tej grupy pacjentów. Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (Child Pugh A). Istnieje jednak u nich ryzyko zwiększenia pola pod krzywą (AUC). U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (Child Pugh B) należy stosować preparat tylko w przypadku, gdy korzyść przewyższa potencjalne ryzyko, a dawkę należy ograniczyć do 7,5 mg na dobę. U pacjentów otrzymujących substancje, które są silnymi inhibitorami CYP2D6, takie jak paroksetyna, terbinafina, chinidyna i cymetydyna, leczenie należy rozpocząć od dawki 7,5 mg na dobę. Dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę w celu uzyskania lepszej odpowiedzi na leczenie, pod warunkiem, że dawka ta jest dobrze tolerowana. Należy jednak zachować ostrożność. U pacjentów otrzymujących substancje, które są umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4, takie jak flukonazol, erytromycyna i sok grejpfrutowy zalecana dawka początkowa wynosi 7,5 mg na dobę. Dawkę można zwiększyć do 15 mg na dobę w celu uzyskania lepszej odpowiedzi na leczenie, pod warunkiem, że dawka ta jest dobrze tolerowana. Należy jednak zachować ostrożność. Preparat należy przyjmować raz na dobę, popijając płynem. Tabletki można przyjmować podczas posiłków lub pomiędzy posiłkami. Należy połykać je w całości, bez żucia, dzielenia lub rozgryzania.

Uwagi
Przed rozpoczęciem leczenia należy zbadać pacjenta pod kątem innych przyczyn częstego oddawania moczu (niewydolność serca lub choroba nerek). Preparat może powodować zawroty głowy, zamazane widzenie, bezsenność i senność - pacjenci, u których wystąpią takie działania niepożądane nie powinni prowadzić pojazdów mechanicznych ani obsługiwać urządzeń mechanicznych w ruchu. W przypadku stosowania preparatu łącznie z warfaryną należy monitorować czas protrombinowy. Należy monitorować pacjentów leczonych digoksyną na początku leczenia daryfenacyną, po jego zakończeniu, jak również w przypadku zmiany dawkowania daryfenacyny.

Skład
1 tabl. rozpuszczalna zawiera amoksycylinę w postaci trójwodzianu i kwas klawulanowy w postaci soli potasowej w następujących proporcjach: Forcid 156: 125 mg + 31,25 mg; Forcid 312: 250 mg + 62,5 mg; Forcid 625: 500 mg + 125 mg; Forcid 1000: 875 mg + 125 mg (każda tabl. zawiera odpowiednio 6,13 mg, 12,3 mg, 24,53 mg lub 25 mg potasu).

Działanie
Amoksycylina jest aminopenicyliną wrażliwą na działanie wielu ?-laktamaz, które unieczynnia kwas klawulanowy. Połączenie obu związków rozszerza zakres działania bakteriobójczego amoksycyliny o szczepy bakterii wytwarzające ?-laktamazy. Preparat działa na bakterie Gram-dodatnie (Enterococcus faecalis, Listeria monocytogenes, Streptococcus pyogenes i S. pneumoniae, Staphylococcus aureus - z wyjątkiem szczepów MRSA), bakterie Gram-ujemne (m.in. Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Legionella pneumophila, Bordetella pertussis, Neisseria gonorrhoeae i N. meningitidis, niektóre pałeczki Enterobacteriaceae) oraz bakterie beztlenowe (m.in. Bacteroides fragilis, Peptostreptococcus spp., Clostridium perfringens). Nie działa na Serratia spp., Enterobacter aerogenes i E. cloacae, Morganella morgani, Providentia rettgeri, Pseudomonas aeruginosa. Około 70-90% podanej doustnie amoksycyliny i 31-99% kwasu klawulanowego ulega wchłonięciu z przewodu pokarmowego. Wiązanie amoksycyliny z białkami osocza wynosi 17-20%, a kwasu klawulanowego - około 22%. Lek jest częściowo metabolizowany w wątrobie. Jest wydalany głównie z moczem, częściowo z kałem. T0,5 amoksycyliny wynosi 1,1 h, a kwasu klawulanowego - 0,9 h.

Wskazania
Zakażenia górnych dróg oddechowych (ostre zapalenie ucha środkowego i zatok, nawracające zapalenie migdałków leczone poprzednio nieskutecznie erytromycyną lub amoksycyliną), zakażenia dolnych dróg oddechowych (zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, odoskrzelowe i płatowe zapalenie płuc - zwłaszcza u pacjentów z grup zwiększonego ryzyka), zakażenia nerek i dolnych dróg moczowo-płciowych (z wyjątkiem zapalenia gruczołu krokowego), zwłaszcza w przypadku powikłanych zakażeń (m.in. zapalenie pęcherza moczowego i odmiedniczkowe zapalenie nerek), zakażenia skóry i tkanek miękkich.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na amoksycylinę, kwas klawulanowy lub jakąkolwiek substancję pomocniczą preparatu. Nadwrażliwość na inne antybiotyki ?-laktamowe, zwłaszcza penicyliny lub cefalosporyny. Przebyta żółtaczka lub zaburzenia czynności wątroby w następstwie wcześniejszego leczenia amoksycyliną z kwasem klawulanowym. Nie stosować u pacjentów z mononukleozą zakaźną lub białaczką limfatyczną (zwiększone ryzyko osutki rumieniowej).

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów z ciężkimi reakcjami alergicznymi lub astmą w wywiadzie, z niewydolnością nerek lub zaburzeniami czynności wątroby oraz u pacjentów otrzymujących leki przeciwzakrzepowe.

Ciąża i okres karmienia piersią
Bezpieczeństwo stosowania w ciąży (wg US FDA): kategoria B. Preparaty Forcid 156, 312 i 625 mogą być stosowane w ciąży jedynie w przypadku zdecydowanej konieczności. Nie obserwowano żadnych działań niepożądanych w odniesieniu do płodu lub noworodka w następstwie stosowania amoksycyliny i kwasu klawulanowego u kobiet w ciąży. Na podstawie dotychczasowego doświadczenia można przyjąć, że stosowanie leku w II i III trymestrze ciąży nie stanowi żadnego ryzyka, natomiast ze względu na małe doświadczenie z jego stosowaniem w I trymestrze, należy zachować ostrożność podając lek w tym okresie kobietom ciężarnym. Preparat Forcid 1000 może być stosowany w ciąży jedynie w przypadku, gdy przewidywane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, przy czym należy unikać jego podawania w I trymestrze ciąży. Stosowanie amoksycyliny z kwasem klawulanowym w okresie karmienia piersią może spowodować biegunkę i kandydozę błon śluzowych u niemowlęcia.

Działanie niepożądane
Obserwowano reakcje nadwrażliwości (m.in. wysypka odropodobna, pokrzywka, plamica, obrzęk naczynioruchowy, rzadko zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, złuszczające pęcherzowe zapalenie skóry, wstrząs anafilaktyczny), przemijające zaburzenia żołądkowo-jelitowe (nudności, wymioty, biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej i zaburzenia smaku, bóle brzucha, niekiedy rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy - lek należy odstawić). Niezbyt często występuje świąd pochwy, bolesność i upławy, wywołane nadkażeniem drożdżakami. Rzadko zaburzenia hematologiczne, zwiększenie aktywności aminotransferaz we krwi, zapalenie wątroby i żółtaczka cholestatyczna (częściej u mężczyzn i osób w podeszłym wieku), zaburzenia ze strony o.u.n. (ból i zawroty głowy, drgawki, przemijająca nadpobudliwość), śródmiąższowe zapalenie nerek.

Interakcje
Probenecid nasila i przedłuża działanie amoksycyliny (nie stosować łącznie); podobne działanie wywierają niektóre leki z grupy NLPZ (m.in. fenylbutazon i oksyfenbutazon oraz - w mniejszym stopniu - kwas acetylosalicylowy, indometacyna i sulfinpirazon). Stosowanie w połączeniu z allopurinolem nasila ryzyko wystąpienia wysypki skórnej. Amoksycylina może nasilać toksyczność metotreksatu (podczas leczenia skojarzonego należy monitorować stężenie metotreksatu w surowicy). Preparat wywiera działanie antagonistyczne z antybiotykami bakteriostatycznymi (nie stosować łącznie) oraz działanie synergiczne z antybiotykami aminoglikozydowymi. Może nasilać działanie doustnych leków przeciwzakrzepowych, zwiększać stężenie digoksyny we krwi oraz osłabiać skuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych. Nie należy stosować łącznie z disulfiramem.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli i dzieci o mc. powyżej 40 kg: zazwyczaj 625 mg co 8 h lub 1000 mg co 12 h; w zakażeniach o umiarkowanym przebiegu podaje się 625 mg co 12 h; w ciężkich, przewlekłych lub nawracających zakażeniach dawkę można zwiększyć do 1,25 g co 8 h. Dzieci 3-7 r.ż.: zazwyczaj 156 mg co 8 h; 8-12 r.ż.: 312 mg co 8 h (w ciężkich zakażeniach dawkę można podwoić; dawka maksymalna wynosi 75 mg/kg mc./dobę). W niewydolności nerek u dorosłych z klirensem kreatyniny 10-30 ml/min podaje się 625 mg co 12 h; przy klirensie poniżej 10 ml/min - 625 mg co 24 h. Preparat Forcid 1000 można stosować jedynie u pacjentów z klirensem kreatyniny >30 ml/min. W niewydolności nerek u dzieci z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min podaje się (w przeliczeniu na amoksycylinę) 30 mg/kg mc./dobę w 2 dawkach co 12 h.
Tabletki można połknąć w całości, popijając szklanką wody, lub rozpuścić w co najmniej 30 ml wody i - po wymieszaniu - wypić.

Uwagi
Podczas leczenia trwającego powyżej 14 dni oraz u pacjentów z upośledzoną czynnością wątroby należy kontrolować czynność tego narządu. Długotrwałe stosowanie leku jest także wskazaniem do okresowej kontroli czynności nerek oraz obrazu krwi.

9679; 9680; 9681; 11431

Skład
1 fiolka zawiera 250 mg, 500 mg, 1 g lub 2 g ceftazydymu.

Działanie
Antybiotyk ß-laktamowy, cefalosporyna III generacji oporna na działanie większoci ß-laktamaz. Działa silnie bakteriobójczo na tlenowe bakterie Gram-ujemne, m.in. Pseudomonas spp. (w tym P. aeruginosa), pałeczki Enterobacteriaceae (m.in. Proteus spp., Serratia marcescens, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Citrobacter spp.), Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae, Neisseria spp. Działa także na tlenowe bakterie Gram-dodatnie (Streptococcus spp., Staphylococcus spp. - z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę) oraz na niektóre bakterie beztlenowe (m.in. Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Propionibacterium spp., Fusobacterium spp.). Nie działa na Enterococcus spp., Bacteroides fragilis, Listeria monocytogenes, Campylobacter pylori. Wišzanie ceftazydymu z białkami osocza wynosi około 10%. Stężenie terapeutyczne we krwi utrzymuje się 8-12 h. Lek przenika m.in. do koci, mięnia sercowego, żółci, płynu opłucnowego, stawowego, przez barierę łożyska, do mleka matki i zmienionego zapalnie płynu mózgowo-rdzeniowego. Ceftazydym nie jest metabolizowany. Jest wydalany w postaci nie zmienionej głównie z moczem (80-90% w cišgu 24 h) i częciowo z żółciš (<1%). T0,5 we krwi wynosi około 2 h.

Wskazania
Leczenie zakażeń (także mieszanych) wywołanych przez bakterie wrażliwe na ceftazydym: ciężkie zakażenia (posocznica, zapalenie otrzewnej, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zakażenia u leczonych immunosupresyjnie pacjentów z chorobš nowotworowš oraz u pacjentów leczonych w OIOM, m.in. zainfekowane rany oparzeniowe), zakażenia dróg oddechowych (zapalenie płuc, ropniaki opłucnej, zakażone rozstrzenie oskrzeli, zapalenie oskrzeli i płuc u pacjentów z mukowiscydozš), zakażenia nosa, ucha i gardła (zapalenie ucha rodkowego, wyrostka sutkowatego, zatok, ciężkie zakażenia ucha i gardła), zakażenia dróg moczowych (ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie gruczołu krokowego, pęcherza i cewki moczowej, ropień nerki, zakażenia u pacjentów z kamicš nerkowš, profilaktycznie w przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego), zakażenia skóry i tkanek miękkich (róża, ropnie, ropne zapalenie tkanki łšcznej, zakażone oparzenia i rany, zapalenie gruczołu sutkowego), zakażenia żołšdkowo-jelitowe, dróg żółciowych oraz inne zakażenia w obrębie jamy brzusznej (zapalenie pęcherzyka i dróg żółciowych, ropień pęcherzyka żółciowego, ropnie w obrębie jamy brzusznej, zapalenie jelit, zmiany zapalne w obrębie miednicy mniejszej), zakażenia koci, stawów, szpiku kostnego, torebek stawowych, zakażenia u pacjentów poddawanych hemodializie i dializie otrzewnowej (także CAPD). Ceftazydym można stosować zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z innymi antybiotykami (aminoglikozydy, inne antybiotyki ß-laktamowe, antybiotyki aktywne wobec bakterii beztlenowych).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na cefalosporyny.

rodki ostrożnoci
Szczególnie ostrożnie podawać pacjentom z nadwrażliwociš na penicyliny lub inne antybiotyki ß-laktamowe. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnociš nerek (wskazana modyfikacja dawkowania) oraz pacjentów leczonych jednoczenie antybiotykami aminoglikozydowymi, furosemidem i innymi lekami nefrotoksycznymi.

Cišża i okres karmienia piersiš
W cišży stosować wyłšcznie w przypadku, gdy przewidywane korzyci przewyższajš potencjalne ryzyko dla płodu. Ostrożnie stosować w okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Lek jest zazwyczaj dobrze tolerowany. U niektórych pacjentów obserwowano reakcje miejscowe (po podaniu dożylnym zapalenie żył - w tym zakrzepowe, po podaniu domięniowym - ból i zaczerwienienie), reakcje nadwrażliwoci (wysypka grudkowo-plamkowa, pokrzywka, goršczka, wišd; rzadko - toksyczna martwica rozpływna naskórka, rumień wielopostaciowy i zespół Stevens-Johnsona; bardzo rzadko - obrzęk naczynioruchowy i reakcje anafilaktyczne), działania niepożšdane ze strony układu pokarmowego (biegunka, nudnoci, wymioty, bóle brzucha, bardzo rzadko - kandydoza błony luzowej jamy ustnej i rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego). Ponadto mogš wystšpić: kandydoza układu moczowo-płciowego, zapalenie pochwy, ból i zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku, zwiększenie aktywnoci enzymów wštrobowych oraz stężenia mocznika i kreatyniny we krwi, przemijajšca eozynofilia, a także - bardzo rzadko - inne zaburzenia hematologiczne.

Interakcje
W skojarzeniu z lekami nefrotoksycznymi (antybiotyki aminoglikozydowe, wankomycyna, furosemid i inne silnie działajšce leki moczopędne) nasila się ryzyko ich działania niepożšdanego na czynnoć nerek. Wodorowęglan sodu zmniejsza stabilnoć roztworu ceftazydymu (nie należy go stosować jako rozpuszczalnika preparatu). Ceftazydym wykazuje niezgodnoć farmaceutycznš z roztworami antybiotyków aminoglikozydowych (nie podawać w jednym roztworze) oraz wankomycynš (należy płukać zestaw do wlewów między podaniem obu antybiotyków).

Dawkowanie
Doroli domięniowo lub dożylnie: 0,5-2 g co 8-12 h (tj. od 1 g do 6 g na dobę), przy czym w większoci zakażeń podaje się 1 g co 8 h lub 2 g co 12 h. W bardzo ciężkich zakażeniach (zwłaszcza u pacjentów ze zmniejszonš odpornociš, w tym u pacjentów z neutropeniš): 2 g co 8-12 h lub 3 g co 12 h. W zakażeniach dróg moczowych i innych zakażeniach o lżejszym przebiegu: 0,5-1 g co 12 h. W zapaleniu płuc wywołanym przez Pseudomonas aeruginosa u pacjentów z mukowiscydozš 100-150 mg/kg m.c. na 24 h w 3 dawkach (maksymalnie 9 g na 24 h). Zapobiegawczo w przezcewkowej resekcji gruczołu krokowego: 1 g przed rozpoczęciem znieczulenia (ewentualnie druga dawka podczas usuwania cewnika). Dzieci dożylnie lub domięniowo (noworodki dożylnie) do 3 m.ż.: 25-60 mg/kg m.c. na 24 h w 2 dawkach; 3 m.ż.-13 r.ż.: 30-100 mg/kg m.c. na 24 h w 2-3 dawkach. W zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych, u dzieci z mukowiscydozš lub zmniejszonš odpornociš można podać do 150 mg/kg m.c. na 24 h w 3 dawkach (maksymalnie 6 g na 24 h).

Uwagi
Przed zastosowaniem ceftazydymu w monoterapii u pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych należy wykonać antybiogram. W niewydolnoci nerek - po podaniu dawki wstępnej 1 g - podaje się pacjentom z klirensem kreatyniny 31-50 ml/min: 1 g co 12 h; 16-30 ml/min: 1 g co 24 h; 6-15 ml/min: 0,5 g co 24 h; poniżej 5 ml/min: 0,5 g co 48 h. U osób w podeszłym wieku nie przekraczać 3 g na dobę.

R/0693; R/0694; R/0695; R/0696

Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci metanosulfonianu.

Działanie
Selektywny i kompetycyjny inhibitor postsynaptycznych receptorów a₁-adrenergicznych. Obniża cinienie tętnicze krwi poprzez zmniejszenie całkowitego obwodowego oporu naczyniowego. Nie wywołuje polekowej tachykardii i nie zmniejsza pojemnoci minutowej serca. Wywiera korzystny wpływ na profil lipidowy surowicy krwi. Zmniejsza stężenie cholesterolu całkowitego i triglicerydów we krwi, zwiększa stężenie frakcji HDL cholesterolu oraz zwiększa stosunek frakcji HDL do cholesterolu całkowitego. Doksazosyna blokuje również receptory a₁-adrenergiczne w mięniach gładkich trzonu i torebce prostaty oraz w szyi pęcherza moczowego, dzięki czemu łagodzi dolegliwoci i objawy zwišzane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Po podaniu doustnym doksazosyna wchłania się z przewodu pokarmowego w około 95%, osišgajšc maksymalne stężenie we krwi po 2-3 h. Wišże się z białkami osocza w około 98%. Jest metabolizowana w wštrobie do nieaktywnych metabolitów. Około 5% dawki jest wydalane w postaci nie zmienionej z kałem, podobna iloć również w postaci nie zmienionej jest wydalane z moczem, 65% leku jest wydalane w postaci metabolitów z kałem. T_0,5 wynosi 16-22 h.

Wskazania
Łagodny rozrost gruczołu krokowego. Nadcinienie tętnicze.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na doksazosynę lub na inne zwišzki chinolinowe. Brak danych o stosowaniu leku u dzieci. W cišży i okresie karmienia piersiš stosować jedynie w przypadku, gdy korzyci dla matki przewyższajš potencjalne zagrożenie dla płodu lub dziecka. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z hipotoniš. Ostrożnie stosować u pacjentów z upoledzeniem czynnoci wštroby.

Działanie niepożšdane
Najczęciej występujš: ból i zawroty głowy, znużenie, zmęczenie, sennoć, osłabienie, obrzęki, zapalenie błony luzowej nosa. Opisywano również przypadki zaburzeń żołšdkowo-jelitowych (ból brzucha, biegunka, zaparcie, nudnoci, wymioty) oraz pobudzenia i drżenia. Sporadycznie występowały: kołatanie serca, tachykardia, ból w klatce piersiowej, udar naczyniowy mózgu, dusznica bolesna, zawał, skórne reakcje nadwrażliwoci (wysypka, wišd, zaczerwienienie skóry), krwawienie z nosa, trombocytopenia, leukopenia, krwiomocz, zastój żółci, zapalenie wštroby, żółtaczka. W pojedynczych przypadkach odnotowano wystšpienie impotencji lub priapizmu. Rzadko występujš poliuria i nietrzymanie moczu.

Interakcje
Doksazosyna nie wpływa na wišzanie z białkami osocza takich leków jak digoksyna, warfaryna, fenytoina, indometacyna. Może być podawana pacjentom leczonym lekami z grupy NLPZ, lekami blokujšcymi receptory b-adrenergiczne, tiazydowymi lekami moczopędnymi.

Dawkowanie
Doustnie - pierwszš dawkę należy przyjšć wieczorem przed snem. Nadcinienie tętnicze: poczštkowo 1 mg na dobę przez 1-2 tyg.; dawkę tę można zwiększyć do 2 mg na dobę i podawać przez kolejne 1-2 tyg.; w razie potrzeby dawkę dobowš można zwiększać w odstępach 1-2 tyg. do 4 mg, 8 mg lub 16 mg na dobę. Zazwyczaj stosowana dawka podtrzymujšca wynosi 2-4 mg na dobę, maksymalna dawka dobowa - 16 mg. Łagodny rozrost gruczołu krokowego: poczštkowo 1 mg na dobę; w zależnoci od parametrów urodynamicznych i nasilenia objawów dawkę tę można zwiększać do 2 mg, 4 mg lub 8 mg na dobę z zachowaniem 1-2-tygodniowego odstępu. Maksymalna dawka dobowa wynosi 8 mg.

Uwagi
W przypadku kilkudniowej przerwy w przyjmowaniu leku, leczenie należy rozpoczšć od dawki poczštkowej 1 mg. U pacjentów z niewydolnociš wštroby należy podawać mniejsze dawki zależnie od stopnia niewydolnoci wštroby. Lek może powodować ograniczenie zdolnoci prowadzenia pojazdów i obsługi urzšdzeń mechanicznych, szczególnie na poczštku leczenia.

4849; 4850; 4851

Doxazosin

Prostatostaticum, antihypertensivum		ATC: C 02 CA 04 , G 04 CA
ratiopharm

tabl. o przedł. uwalnianiu: (4 mg) 30 szt.

(Rp)

Skład
1 tabl. o przedłużonym uwalnianiu zawiera 4 mg doksazosyny w postaci mezylanu.

Działanie
Selektywny i kompetycyjny antagonista postsynaptycznych receptorów α1-adrenergicznych. Doksazosyna powoduje obniżenie ciśnienia tętniczego krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Po podaniu jednorazowej dawki dobowej istotne klinicznie obniżenie ciśnienia tętniczego utrzymuje się przez 24 h. Zmniejsza stężenia triglicerydów i cholesterolu całkowitego oraz zwiększa stosunek HDL do cholesterolu całkowitego we krwi, powoduje regresję przerostu lewej komory serca, hamuje agregację płytek i zwiększa aktywność tkankowego aktywatora plazminogenu, u pacjentów z upośledzoną wrażliwością na insulinę zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę. U pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego powoduje poprawę wyników badań urodynamicznych i zmniejszenie objawów dyzurycznych. Blokuje receptory α1-adrenergiczne zlokalizowane w mięśniach gładkich trzonu i torebce prostaty oraz w szyi pęcherza moczowego. Po podaniu doustnym doksazosyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po ok. 6-8 h. Wiąże się z białkami osocza w ok. 98%. Jest metabolizowana w wątrobie do nieaktywnych metabolitów. Mniej niż 5% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. T0,5 wynosi 22 h.

Wskazania
Nadciśnienie tętnicze samoistne. Leczenie objawowe łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na doksazosynę, inne pochodne chinazoliny lub pozostałe składniki preparatu. Łagodny rozrost gruczołu krokowego współistniejący z przekrwieniem górnych dróg moczowych, przewlekłe zakażenia dróg moczowych lub kamica pęcherza moczowego. Przepełnienie pęcherza, bezmocz lub postępująca niewydolność nerek. Niedrożność przewodu pokarmowego (w tym przełyku) w wywiadzie lub zwężenie światła przewodu pokarmowego. Okres karmienia piersią. Preparatu nie należy stosować u pacjentów do 18 rż.

Środki ostrożności
Szczególnie ostrożnie stosować w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego u pacjentów z niedociśnieniem lub u pacjentów ze stwierdzoną dysregulacją ortostatyczną. Ostrożnie stosować u pacjentów z obrzękiem płuc w następstwie zwężenia zastawki aorty lub zastawki mitralnej; niewydolnością serca z dużą pojemnością minutową; prawokomorową niewydolnością serca w następstwie zatoru tętnicy płucnej lub wysięku osierdziowego oraz lewokomorową niewydolnością serca z małym ciśnieniem wypełnienia serca. U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, obciążonych dodatkowymi czynnikami ryzyka wystąpienia choroby układu krążenia, nie należy stosować doksazosyny jako jedynego leku w leczeniu nadciśnienia (ryzyko rozwoju niewydolności serca). Ostrożnie stosować u pacjentów z cukrzycową neuropatią autonomiczną oraz z objawami niewielkiego do umiarkowanego zaburzenia czynności wątroby. Ze względu na brak badań, nie zaleca się stosowania preparatu w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby.

Ciąża i okres karmienia piersią
Preparatu nie wolno stosować w ciąży, jeśli nie jest to bezwględnie konieczne. Stosowanie preparatu jest przeciwwskazane w okresie karmienia piersią.

Działanie niepożądane
Często: apatia, kurcze mięśni, osłabienie, ból głowy, senność, zaburzenia akomodacji, kołatanie serca, ból w klatce piersiowej, zawroty głowy, obrzęki, objawy ortostatyczne, duszność, nieżyt błony śluzowej nosa, zaparcie, dyspepsja, częste parcie na oddawanie moczu, częstomocz, opóźniona ejakulacja, astenia. Niezbyt często: wzmożone pragnienie, hipokaliemia, dna, koszmary nocne, amnezja, niestabilność emocjonalna, drżenie lub sztywność mięśni, łzawienie, światłowstręt, szumy uszne, arytmia, dławica piersiowa, bradykardia lub tachykardia, zawał mięśnia sercowego, niedociśnienie, omdlenie, niedokrwienie obwodowe, krwawienie z nosa, skurcz oskrzeli, kaszel, zapalenie gardła, brak łaknienia lub zwiększony apetyt, zaburzenia smaku, łysienie, obrzęki, ból i osłabienie mięśni, obrzęk i ból stawów, zaburzenia oddawania moczu (w tym nietrzymanie moczu), nagłe zaczerwienienie twarzy, gorączka, dreszcze, bladość. Rzadko: hipoglikemia, depresja, pobudzenie, parestezje, zaburzenia widzenia, zaburzenia naczyniowo-mózgowe, obrzęk krtani, dyspepsja, biegunka, wymioty, żółtaczka, wysypka, świąd, plamica, impotencja, priapizm, zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, obniżenie temperatury ciała u pacjentów w podeszłym wieku. Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia mocznika i kreatyniny we krwi.

Interakcje
W badaniach in vitro nie stwierdzono aby doksazosyna wpływała na wiązanie z białkami osocza digoksyny, warfaryny, fenytoiny lub indometacyny. Nie wykazuje interakcji z tiazydowymi lekami moczopędnymi, furosemidem, lekami blokującymi receptory β-adrenergiczne, antybiotykami, doustnymi lekami hipoglikemizującymi, lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego i lekami przeciwzakrzepowymi. Doksazosyna nasila działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych. Leki sympatykomimetyczne, NLPZ i estrogeny mogą osłabiać hipotensyjne działanie doksazosyny. Doksazosyna może osłabiać działanie dopaminy, efedryny, adrenaliny, metaraminolu, metoksaminy i fenylefryny.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli: zwykle 4 mg raz na dobę; w razie konieczności dawkę można zwiększyć do dawki maksymalnej 8 mg raz na dobę.
W leczeniu nadciśnienia tętniczego preparat może być stosowany w monoterapii lub leczeniu skojarzonym (np. z tiazydowym lekiem moczopędnym, antagonistą receptorów β-adrenergicznych, antagonistą wapnia lub inhibitorem ACE). Nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów w podeszłym wieku.
Tabletki należy połykać w całości, niezależnie od posiłku, popijając wodą.

Uwagi
Na początku leczenia lub podczas zwiększania dawki należy monitorować pacjenta ze względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia lub omdlenia. Preparat może zmniejszać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych, szczególnie na początku leczenia.

Skład
1 tabl. powl. zawiera 5 mg chlorowodorku oksybutyniny.

Działanie
Lek rozkurczajšcy mięnie gładkie pęcherza moczowego.

Wskazania
Objawowe leczenie niestabilnoci pęcherza moczowego z zaburzeniami oddawania moczu u dorosłych pacjentów z pęcherzem neurogennym (parcie naglšce, nietrzymanie moczu). Neurogenne zaburzenia czynnoci pęcherza moczowego i moczenie nocne u dzieci powyżej 5 r.ż.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na oksybutyninę, cišża i okres karmienia piersiš, dzieci poniżej 5 r.ż., jaskra, zaburzenia oddawania moczu zwišzane z przerostem gruczołu krokowego, miastenia, choroby jelit (częciowa lub całkowita niedrożnoć jelit, niedrożnoć porażenna jelit, atonia jelit u pacjentów w podeszłym wieku, toksyczne rozszerzenie jelita grubego, wrzodziejšce zapalenie jelita grubego), nadczynnoć gruczołu tarczowego, zaburzenia czynnoci układu kršżenia w następstwie ostrego krwotoku. Zachować szczególnš ostrożnoć u pacjentów z refluksem spowodowanym przepuklinš rozworu przełykowego przepony. Ostrożnie stosować u osób osłabionych oraz w podeszłym wieku, u pacjentów z zaburzeniami czynnoci wegetatywnego układu nerwowego, chorobami wštroby lub nerek.

Działanie niepożšdane
Najczęciej występujš: suchoć błony luzowej jamy ustnej, zaparcie, nudnoci, nieostre widzenie, złe samopoczucie, ból żołšdka, zaczerwienienie twarzy (zwłaszcza u dzieci), trudnoci w oddawaniu moczu. Rzadziej: ból i zawroty głowy, sennoć, suchoć skóry, biegunka i zaburzenia rytmu serca.

Interakcje
Inne leki o działaniu przeciwcholinergicznym, pochodne fenotiazyny, amantadyna, butyrofenon, lewodopa, preparaty naparstnicy, leki przeciwdepresyjne, alkohol mogš nasilać działanie i toksycznoć preparatu.

Dawkowanie
Doroli doustnie: zazwyczaj 2-3 razy dziennie po 5 mg (maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg), osobom w podeszłym wieku podaje się 5 mg 2 razy dziennie. Dzieci powyżej 5 r.ż.: 2 razy dziennie po 5 mg (maksymalna dawka dobowa wynosi 15 mg).

Uwagi
Podczas leczenia nie należy obsługiwać maszyn ani prowadzić pojazdów mechanicznych.

7838

Skład
1 tabl. zawiera 50 mg akrytoiny/furaginy/furazydyny.

Działanie
Pochodna nitrofuranu, chemioterapeutyk aktywny wobec Gram-dodatnich i Gram-ujemnych bakterii, wywołujšcych zakażenia dróg moczowych. Działa silnie bakteriobójczo, m.in. na Escherichia coli, Staphylococcus aureus, Enterococcus spp. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa i częć szczepów Proteus spp. Łatwo się wchłania z przewodu pokarmowego. Stężenia we krwi i tkankach sš niewielkie i nie majš znaczenia terapeutycznego. Jest wydalany z moczem, w którym osišga duże stężenia.

Wskazania
Ostre i przewlekłe zakażenia dróg moczowych (z wyjštkiem zakażeń wywołanych przez Pseudomonas aeruginosa) oraz długotrwałe zapobieganie nawrotom tych zakażeń, m.in. u dzieci z wadami układu moczowego, po operacji prostaty.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na pochodne nitrofuranu, ostre zapalenie i niewydolnoć nerek, I trymestr cišży i okres okołoporodowy, noworodki, niedobór G-6-PD, polineuropatia obwodowa.

Działanie niepożšdane
W rzadkich przypadkach zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoci, wymioty), możliwe reakcje nadwrażliwoci (wysypka skórna, goršczka polekowa, reakcje anafilaktyczne). Długotrwałe stosowanie dużych dawek może spowodować neuropatię obwodowš (lek należy odstawić), objawy ze strony układu oddechowego (pojawienie się reakcji płucnych jest wskazaniem do natychmiastowego odstawienia leku), niekiedy zaburzenia hematologiczne, sennoć, zawroty i ból głowy.

Dawkowanie
Doroli doustnie: I dzień - 0,4 g w 4 dawkach, następnie 0,3 g dziennie w 3 dawkach przez 7-8 dni (leczenie można powtórzyć po 10-15 dniach). Zapobiegawczo 0,05-0,1 g dziennie, najlepiej na noc. Dzieci od 2 m.ż. doustnie 5-7 mg/kg m.c. na 24 h w 2 dawkach; w leczeniu długotrwałym 1-2 mg/kg m.c. na 24 h.

Uwagi
Nie stosować w zapaleniu mišższu nerek. Lek podaje się podczas posiłków zawierajšcych białko.

R/3572

Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg, 5 mg lub 10 mg terazosyny w postaci chlorowodorku. Opakowanie dla osób rozpoczynających leczenie: tabl. 1 mg + tabl. 2 mg + tabl. 5 mg; do kontynuacji leczenia: tabl. 2 mg, 5 mg lub 10 mg.

Działanie
Terazosyna (pochodna chinazoliny) blokuje wybiórczo postsynaptyczne receptory α1-adrenergiczne. Działanie hipotensyjne polega na rozszerzeniu naczyń obwodowych, co prowadzi do zmniejszenia obwodowego oporu naczyniowego. Lek powoduje obniżenie ciśnienia skurczowego i rozkurczowego, zarówno w pozycji leżącej, jak i stojącej. Blokowanie receptorów α1-adrenergicznych wpływa na poprawę hydrodynamiki moczu u pacjentów z upośledzeniem jego odpływu z pęcherza moczowego w łagodnym przeroście gruczołu krokowego. Ponadto terazosyna powoduje zmniejszenie stężenia lipoprotein LDL i VLDL, nie zmieniając stężenia lipoprotein HDL. Po podaniu doustnym terazosyna wchłania się bardzo dobrze z przewodu pokarmowego (pokarm nie wpływa na biodostępność leku). W dużym procencie wiąże się z białkami osocza. Maksymalne stężenie we krwi występuje po 1 h od podania. T0,5 wynosi około 12 h. W niewielkim stopniu jest metabolizowana w wątrobie. Wydalana jest z moczem (40%) i kałem (60%).

Wskazania
Leczenie objawowe łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Leczenie nadciśnienia tętniczego (w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami hipotensyjnymi).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na terazosynę i pochodne chinazoliny lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
U niektórych pacjentów lek może spowodować znaczne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi. Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności leku u dzieci.

Ciąża i okres karmienia piersią
W ciąży lub w okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadkach, gdy oczekiwane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka.

Działanie niepożądane
Terazosyna, podobnie jak inne leki blokujące receptory α1-adrenergiczne, może powodować

znaczne obniżenie ciśnienia krwi, zwłaszcza hipotonię ortostatyczną (z zawrotami głowy) i omdlenie związane z przyjęciem pierwszej lub kilku pierwszych dawek leku. Ponadto mogą wystąpić: osłabienie, bóle głowy, bóle pleców, kołatanie lub przyśpieszona akcja serca, nudności, obrzęki obwodowe, bóle kończyn, uczucie osłabienia, zmęczenie, senność, nerwowość, duszność, zaburzenia widzenia, a także zmniejszony popęd płciowy, impotencja. Rzadko priapizm (często bolesny), trombocytopenia, reakcja anafilaktyczna. Zwykle objawy ustępują w trakcie leczenia bez konieczności zmniejszania dawki. W badanich laboratoryjnych jako wyraz rozcieńczenia krwi niewielkie obniżenie parametrów czerwonokrwinkowych (Ht, Hb), liczby leukocytów oraz zmniejszenie stężenia białka całkowitego i albumin w surowicy krwi.

Interakcje
Nasila działanie leków moczopędnych lub innych leków hipotensyjnych.

Dawkowanie
Doustnie, dorośli: dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę wieczorem przed snem; przy braku działań niepożądanych po 7 dniach dawkę można zwiększać stopniowo do osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego. Łagodny przerost gruczołu krokowego: 5-10 mg raz na dobę. Nadciśnienie tętnicze: 1-5 mg raz na dobę (u niektórych pacjentów konieczne jest zwiększenie dawki do 20 mg na dobę w celu osiągnięcia efektu terapeutycznego). W celu sprawdzenia podobieństwa między maksymalnymi i minimalnymi reakcjami organizmu na preparat należy regularnie kontrolować ciśnienie krwi, tj. przed i 2-3 h po przyjęciu leku.

Uwagi
Po każdej przerwie w przyjmowaniu leku, leczenie należy rozpoczynać od dawki początkowej, tj. 1 mg raz na dobę wieczorem przed snem. Podczas jednoczesnego stosowania leku moczopędnego lub innego leku o działaniu hipotensyjnym, może być konieczne zmniejszenie i ponowne dobranie dawki terazosyny. Ze względu na możliwość wystąpienia senności podczas leczenia, należy zachować ostrożność w czasie prowadzenia pojazdów lub obsługi urządzeń mechanicznych.

Skład
1 tabl. zawiera 40 mg (150 000 j.m.) mepartrycyny.

Działanie
Pochodna antybiotyku polienowego, wyizolowanego z podłoża hodowli szczepu Streptomyces aureofaciens. Blokuje na poziomie jelitowo-wątrobowym reabsorbcję cholesterolu i jego metabolitów oraz niektórych frakcji estrogenów. Obniża ich poziom zarówno we krwi, jak i w tkance stercza, zmniejszając w ten sposób stymulację do przerostu komórek nabłonka gruczołu krokowego. Stosowana jako niehormonalny preparat skuteczny w leczeniu łagodnego przerostu gruczołu krokowego. Nie wchłania się z przewodu pokarmowego.

Wskazania
Łagodny przerost gruczołu krokowego, leczenie zaburzeń czynnościowych, takich jak częstomocz, nycturia, parcie na mocz, zaleganie moczu po mikcji.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na lek.

Działanie niepożądane
Rzadko bóle żołądka, nudności, wymioty i biegunka.

Dawkowanie
Doustnie, podczas posiłku: 40 mg raz dziennie przez jeden lub więcej 30-dniowych cykli. Leczenie nie powinno być krótsze niż 30 dni, nawet w przypadku wcześniejszego ustąpienia dolegliwości.

Skład
1 draż. zawiera 10 mg lub 25 mg imipraminy.

Działanie
Trójpiercieniowy lek przeciwdepresyjny. Hamuje wychwytywanie zwrotne noradrenaliny ze szczeliny synaptycznej. Wykazuje umiarkowane działanie przeciwcholinergiczne obwodowe i orodkowe oraz słabe działanie przeciwhistaminowe. Lek o silnym działaniu przeciwdepresyjnym, w rednio silnym stopniu wzmaga napęd, wykazuje słabe działanie uspokajajšce i przeciwlękowe. Wykazuje umiarkowane działanie kardiotoksyczne. Zwiększa sekrecję prolaktyny. Wchłania się z przewodu pokarmowego w 50%, jest metabolizowany w wštrobie. Czynny metabolit - dezypramina wykazuje działanie psychotropowe. Końcowy wynik kliniczny jest wypadkowš działania leku macierzystego i jego metabolitu. Silnie wišże się z białkami osocza. T_0,5 wynosi 10-16 h. Wydalany jest z moczem i kałem w cišgu 24 h. Przenika do mleka.

Wskazania
Depresje endogenne z zahamowaniem, inne depresje z niezbyt nasilonym lękiem, mimowolne moczenie nocne, lęki nocne u dzieci.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoć na imipraminę. Nie podaje się łšcznie z inhibitorami MAO. Cišża i okres karmienia piersiš, ostra faza zawału serca, ostre zatrucie rodkami wpływajšcymi depresyjnie na o.u.n. (alkohol, leki nasenne, przeciwbólowe, psychotropowe), jaskra z wšskim kštem przesšczania, gruczolak prostaty. Ostrożnie u chorych z podwyższonym cinieniem rodczaszkowym, ze skłonnociš do zatrzymywania moczu, z drgawkami w wywiadzie, w nadczynnoci tarczycy, u chorych leczonych hormonami tarczycy, w chorobie Parkinsona, w chorobach mięnia sercowego i układu sercowo-naczyniowego, w stanach upoledzenia czynnoci nerek i wštroby. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 6 r.ż.

Działanie niepożšdane
Objawy atropinowe (suchoć błony luzowej jamy ustnej, zaburzenia akomodacji, zaparcie, zatrzymanie moczu), zaburzenia ze strony układu nerwowego (drętwienia, neuropatie obwodowe, ataksja, objawy pozapiramidowe, drgawki). Objawy psychiatryczne: zaburzenia wiadomoci z halucynacjami, dezorientacjš (szcz