Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg, 5 mg lub 10 mg terazosyny w postaci chlorowodorku.

Działanie
Selektywny antagonista receptorów ?1-adrenergicznych. Obniża ciśnienie tętnicze krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Terazosyna blokuje również receptory ?1-adrenergiczne w mięśniach gładkich gruczołu krokowego, łagodząc dolegliwości związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Po podaniu doustnym terazosyna wchłania się szybko i całkowicie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1 h od podania. Pokarm nie wpływa na biodostępność leku. W 90-94% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowana w wątrobie, gdzie ulega hydrolizie, demetylacji i dealkilacji do 5 różnych metabolitów. Wydalana jest z moczem i kałem. Średni T0,5 wynosi 12 h.

Wskazania
Leczenie nadciśnienia tętniczego (w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z innymi lekami hipotensyjnymi). Leczenie objawowe łagodnego rozrostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na terazosynę, inne leki hamujące receptory ?-adrenergiczne lub pozostałe składniki preparatu.

Środki ostrożności
Należy zachować ostrożność podczas stosowania leku u pacjentów ze skłonnością do hipotonii ortostatycznej w wywiadzie, z chorobą wieńcową lub innymi chorobami serca, z zaburzeniami krążenia mózgowego, z retinopatią nadciśnieniową III lub IV stopnia, cukrzycą insulinozależną, niewydolnością wątroby i/lub nerek. Przed rozpoczęciem leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego należy wykluczyć raka tego narządu. Pacjenci ze skłonnościami do omdleń w czasie mikcji nie powinni przyjmować terazosyny. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci.

Ciąża i okres karmienia piersią
W ciąży lub w okresie karmienia piersią stosować jedynie w przypadkach, gdy oczekiwane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu lub dziecka (kategoria stosowania leku w ciąży C).

Działanie niepożądane
Po pierwszej dawce leku lub przy zwiększaniu dawki może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, powodujące zawroty głowy i omdlenie. Ponadto mogą wystąpić: senność, osłabienie, obrzęki obwodowe, kołatanie lub przyspieszona akcja serca, ból w klatce piersiowej, zwiększenie masy ciała, duszność. Rzadko występują: bóle mięśni, niewyraźne widzenie, zapalenie błony śluzowej nosa, nudności lub wymioty, bóle żołądka, ból głowy, zapalenie zatok, uczucie suchości w jamie ustnej, zaburzenia czucia, zmniejszenie libido i impotencja. Mogą wystąpić zmiany w wynikach badań laboratoryjnych: niewielkie zmniejszenie wartości hematokrytu, stężenia hemoglobiny, leukopenia.

Interakcje
Terazosyna wykazuje synergizm działania z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze krwi (leki blokujące receptory ?-adrenergiczne, antagoniści wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne).

Dawkowanie
Doustnie. Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę przed snem, dawkę preparatu należy zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej, wynoszącej zazwyczaj 1-5 mg raz na dobę. Łagodny rozrost gruczołu krokowego: dawka początkowa wynosi 1 mg raz na dobę przed snem, dawka podtrzymująca - zazwyczaj 5-10 mg raz na dobę przed snem. Maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg. Tabletki należy połykać w całości bez rozgryzania, popijając odpowiednią ilością wody.

Uwagi
Wznawiając przerwane leczenie preparatem, należy przyjąć dawkę początkową 1 mg raz na dobę przed snem. Na początku leczenia, podczas zwiększania dawkowania lub podczas wznowienia leczenia po przerwie, nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać urządzeń mechanicznych ani wykonywać innych czynności wymagających pełnej koncentracji i dobrej sprawności ruchowej. W czasie przyjmowania preparatu należy unikać picia alkoholu.

Skład
5 ml zawiesiny zawiera 50 mg nitrofurantoiny w postaci makrokrystalicznej.

Działanie
Pochodna nitrofuranu, chemioterapeutyk aktywny wobec większoœci Gram-dodatnich i Gram-ujemnych bakterii wywołujšcych zakażenia dróg moczowych. Działa bakteriobójczo, zwłaszcza na Escherichia coli i Staphylococcus saprophyticus; ponadto wrażliwoœć wykazujš Staphylococcus aureus, Streptococcus spp., Enterococcus spp., niektóre szczepy Citrobacter spp. Zmiennš wrażliwoœć wykazujš szczepy Enterobacter i Klebsiella spp. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa, Serratia spp. i większoœć szczepów Proteus spp. oraz Aerobacter spp. Po podaniu doustnym nitrofurantoina osišga małe stężenia we krwi i tkankach. Obecnoœć pokarmu zwiększa jej wchłanianie, natomiast kwaœny odczyn moczu nasila działanie przeciwbakteryjne. Z białkami osocza wišże się w około 60%. T_0,5 we krwi wynosi 20-60 min. Jest metabolizowana w wštrobie i większoœci tkanek organizmu. Szybko wydala się z moczem w postaci nie zmienionej (w około 40%), osišgajšc w nim duże stężenia (do 0,2 g/l). Postać makrokrystaliczna charakteryzuje się wolniejszym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, przedłużonym działaniem oraz lepszš tolerancjš ze strony przewodu pokarmowego.

Wskazania
Profilaktyka i leczenie niepowikłanych zakażeń dróg moczowych (m.in. u pacjentów z wadami lub kamicš układu moczowego, także jako osłona zabiegów urologicznych).

Przeciwwskazania
Upoœledzenie czynnoœci nerek (klirens kreatyniny poniżej 50 ml/min), 38-42 tydzień cišży (ostrożnie stosować w pozostałym okresie cišży), noworodki, niedobór G-6-PD, nadwrażliwoœć na pochodne nitrofuranu. Ostrożnie stosować u pacjentów z przebytš chorobš płuc, polineuropatiš obwodowš oraz z zaburzeniami czynnoœci wštroby. Nie zaleca się stosowania w okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Może wystšpić wysypka skórna, goršczka polekowa, reakcje anafilaktyczne (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku), zaburzenia czynnoœci wštroby. Zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, wymioty) występujš znacznie rzadziej niż po podaniu postaci mikrokrystalicznej. Długotrwałe stosowanie dużych dawek może spowodować neuropatię obwodowš (lek należy odstawić), objawy ze strony układu oddechowego (pojawienie się reakcji płucnych jest wskazaniem do natychmiastowego odstawienia leku), niekiedy zaburzenia hematologiczne, sennoœć, zawroty i ból głowy. U chorych z niedoborem G-6-PD - ostre zespoły hemolityczne oraz niedokrwistoœć megaloblastyczna.

Interakcje
Osłabia działanie przeciwbakteryjne kwasu nalidyksowego (nie stosować łšcznie) i innych chemioterapeutyków z grupy chinolonów. Probenecyd i sulfinpirazon hamujš wydalanie nitrofurantoiny, nasilajšc jej toksycznoœć i osłabiajšc działanie terapeutyczne. Leki zobojętniajšce HCl zawierajšce trójkrzemian magnezu zmniejszajš wchłanianie nitrofurantoiny z przewodu pokarmowego (nie stosować łšcznie).

Dawkowanie
Dzieci od 2 m.ż. doustnie leczniczo 5-7 mg/kg m.c. na 24 h w 4 dawkach (podczas posiłku z dużš zawartoœciš białka) przez 7-10 dni; profilaktycznie 1-2 mg/kg m.c. w jednej dawce podawanej z posiłkiem wieczornym.

7035

Skład
Sok ze œwieżych liœci brzozy. Preparat zawiera etanol 50-60%.

Działanie
Preparat pochodzenia naturalnego o działaniu saluretycznym, spazmolitycznym i przeciwgoršczkowym.

Wskazania
Bakteryjne schorzenia dróg moczowych, piasek nerkowy. Wspomagajšco w leczeniu dolegliwoœci reumatycznych.

Przeciwwskazania
Obrzęki zwišzane z upoœledzonš czynnoœciš serca lub nerek. Dzieci do ukończenia 6 r.ż.

Cišża i okres karmienia piersiš
Bezpieczeństwo stosowania w cišży i okresie karmienia piersiš nie zostało ustalone.

Dawkowanie
Doustnie: 2,5 ml preparatu 3 razy dziennie w niewielkiej iloœci płynu, korzystnie soku owocowego.

Uwagi
Dawka jednorazowa (2,5 ml) zawiera 1,2 g etanolu, ale stosowanie zgodnie z zaleconym dawkowaniem nie powoduje przekroczenia poziomu fizjologicznego alkoholu we krwi.

R/0627

Skład
Sok ze œwieżego ziela jeżówki purpurowej. Preparat zawiera etanol 20-30%.

Działanie
Preparat pochodzenia naturalnego o działaniu immunostymulujšcym. Pobudza aktywnoœć komórek żernych, które rozpoznajš i niszczš czynniki chorobotwórcze. Sok powoduje wzrost aktywnoœci makrofagów, co prowadzi do zwiększanie wydzielania interleukiny-1, która pobudza limfocyty do swoistej obrony organizmu. Zwiększa liczbę leukocytów, komórek œledziony oraz wpływa na proces rozpoznania i przetworzenia antygenu. Stymulacja układu immunologicznego i odpowiedŸ immunologiczna sš indywidualnš cechš pacjenta i zależš od jego stanu.

Wskazania
Wspomagajšco w leczeniu lżejszych infekcji bakteryjnych oraz wirusowych: choroby z przeziębienia, stany zapalne dróg oddechowych. Profilaktycznie w nawracajšcych zakażeniach dróg oddechowych i dróg moczowych (w celu mniejszenia podatnoœci na infekcje w stanach osłabienia organizmu).

Przeciwwskazania
Postępujšce choroby układowe: gruŸlica, leukozy, kolagenozy, stwardnienie rozsiane, zakażenia wirusem HIV i inne schorzenia autoimmunologiczne. Nadwrażliwoœć na roœliny z rodziny Compositae. Dzieci do ukończenia 7 r.ż.

Œrodki ostrożnoœci
Ostrożnie stosować w przypadku długo utrzymujšcej się goršczki, dusznoœci, schorzeń urologicznych lub pojawienia się krwi w moczu.

Cišża i okres karmienia piersiš
Ze względu na brak badań nie zaleca się stosowania preparatu w cišży i okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Rzadko: objawy nadwrażliwoœci (wysypka skórna, obrzęki twarzy, dusznoœć, zawroty głowy, obniżenie ciœnienia); należy przerwać stosowanie preparatu.

Interakcje
Nie stosować łšcznie ze sterydami anabolicznymi, amiodaronem i metotreksatem.

Dawkowanie
Doustnie: 20-40 kropli 3 razy dziennie w niewielkiej iloœci płynu, korzystnie soku owocowego. Dzieci 8-13 r.ż.: 10 kropli dziennie. Przyjmować codziennie przez 10 dni lub co drugi dzień przez 20 dni. Kurację można powtórzyć po dwutygodniowej przerwie.

Uwagi
Dawka pojedyncza (20 kropli) zawiera 225 mg etanolu, ale stosowanie zgodnie z zaleconym dawkowaniem nie powoduje przekroczenia poziomu fizjologicznego alkoholu we krwi.

R/0628

Skład
Sok ze œwieżego ziela pokrzywy. Preparat zawiera etanol 20-25%.

Działanie
Preparat pochodzenia naturalnego o działaniu moczopędnym i spazmolitycznym. Nasila wydalanie chlorków, mocznika oraz szkodliwych produktów przemiany materii. Jest ponadto Ÿródłem magnezu, krzemu i witamin (głównie K i witamin z grupy B).

Wskazania
Wspomagajšco w dolegliwoœciach reumatoidalnych oraz w celu wymuszenia diurezy w zapalnych schorzeniach dróg moczowych i piasku nerkowym.

Przeciwwskazania
Obrzęki zwišzane z upoœledzonš czynnoœciš serca lub nerek (terapia płuczšca). Dzieci do ukończenia 6 r.ż.

Cišża i okres karmienia piersiš
Bezpieczeństwa stosowania w cišży i okresie karmienia piersiš nie zostało ustalono.

Dawkowanie
Doustnie: 2,5-5 ml 3 razy dziennie w niewielkiej iloœci płynu, korzystnie soku owocowego. Kurację prowadzić co najmniej przez 3 tyg.

Uwagi
Dawka jednorazowa (2,5-5 ml) zawiera 0,49-0,98 mg etanolu, ale stosowanie zgodnie z zaleconym dawkowaniem nie powoduje przekroczenia poziomu fizjologicznego alkoholu we krwi.

R/1988

Skład
1 fiolka zawiera 1,0 g cefamandolu.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy, cefalosporyna II generacji. Oporny na działanie b-laktamazy. Działa bakteriobójczo na Staphylococcus spp. (z wyjštkiem szczepów opornych na metycylinę), Streptococcus spp., Haemophilus influenzae, Enterobacteriaceae, niektóre bakterie beztlenowe. Nie działa na Enterococcus spp., Pseudomonas aeruginosa, Bacteroides fragilis. Wišzanie z białkami osocza wynosi 65-85%. T_0,5 we krwi wynosi 0,5-1 h. Przenika m.in. do koœci, płynu maziowego, opłucnowego, żółci, przez łożysko i do mleka matki. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Wydala się głównie z moczem.

Wskazania
Zakażenia dróg oddechowych, moczowych, żółciowych, koœci, stawów, skóry, tkanek miękkich, posocznica gronkowcowa, profilaktyka zakażeń w chirurgii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na cefalosporyny, cišża (stosować tylko w wyjštkowych sytuacjach), okres karmienia piersiš, dzieci do 4 m.ż. Ostrożnie podawać pacjentom z nadwrażliwoœciš na penicyliny, zapaleniem okrężnicy i niewydolnoœciš nerek oraz leczonym lekami przeciwzakrzepowymi, niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, aminoglikozydami, furosemidem, kwasem etakrynowym, wankomycynš, metanosulfonianem kolistyny.

Działanie niepożšdane
Zaburzenia krzepnięcia krwi, nudnoœci, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, nadkażenia opornymi bakteriami, zakrzepowe zapalenie żyły, anafilaksja, wysypka plamkowo-grudkowa, pokrzywka, eozynofilia, goršczka polekowa, odwracalna neutropenia, zwiększenie aktywnoœci aminotransferaz i fosfatazy zasadowej w krwi.

Interakcje
Z alkoholem wywołuje reakcję podobnš do disulfiramu (ból głowy, częstoskurcz, nudnoœci, wymioty); probenecyd przedłuża jego działanie; w roztworze wykazuje niezgodnoœć z antybiotykami aminoglikozydowymi, solami Ca i Mg, cymetydynš (nie mieszać).

Dawkowanie
Doroœli domięœniowo lub dożylnie w niepowikłanym zapaleniu płuc, zakażeniach skóry i tkanek miękkich 0,5-1,0 g co 6 h; w zakażeniach dróg moczowych 0,5-1,0 g co 8 h. W ciężkich zakażeniach 1,0 g co 4-6 h; w zakażeniach zagrażajšcych życiu do 2,0 g co 4 h (maksymalna dawka dobowa wynosi 12 g). Zapobiegawczo 1,0-2,0 g przed zabiegiem chirurgicznym, a następnie 1,0-2,0 g co 6 h w cišgu 24-72 h. Dzieci od 4 m.ż. domięœniowo lub dożylnie 50-100 mg/kg m.c. na 24 h w 3-6 dawkach; w ciężkich zakażeniach maksymalnie do 150 mg/kg m.c. na 24 h.

R/3612

Skład
1 fiolka zawiera 1 g cefazoliny w postaci soli sodowej.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy, cefalosporyna I generacji. Działa bakteriobójczo m.in. na Staphylococcus spp. (z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę), Streptococcus spp. (z wyjštkiem szczepów S. pneumoniae o zmniejszonej wrażliwoœci na penicylinę), Escherichia coli, Proteus mirabilis, częœć szczepów Klebsiella pneumoniae. Nie działa na Enterococcus spp., Pseudomonas aeruginosa, Bacteroides fragilis, Enterobacter spp., Serratia spp. Cefazolina wišże się z białkami osocza w 75-86%. Łatwo przenika m.in. do jamy opłucnowej i otrzewnowej, płynu stawowego, żółci, koœci, a także przez barierę łożyska oraz w niewielkich stężeniach do mleka matki. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest wydalana z moczem w postaci niezmienionej. T_0,5 we krwi wynosi 1,8-2,2 h.

Wskazania
Zakażenia dróg oddechowych, moczowych, skóry i tkanek miękkich, dróg żółciowych, zapalenie wsierdzia. Profilaktyka okołooperacyjna podczas zabiegów chirurgicznych (m.in. w kardio-, torakochirurgii, ortopedii) oraz ginekologiczno-położniczych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na cefalosporyny.

Œrodki ostrożnoœci
Nie zaleca się podawać noworodkom. Ostrożnie stosować u pacjentów z nadwrażliwoœciš na penicyliny lub inne alergeny, u pacjentów z przebytymi chorobami przewodu pokarmowego, zwłaszcza zapaleniem okrężnicy, lub niewydolnoœciš nerek (konieczna modyfikacja dawkowania).

Cišża i okres karmienia piersiš
W cišży stosować jedynie w przypadku zdecydowanej koniecznoœci. Ostrożnie stosować w okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Mogš wystšpić reakcje nadwrażliwoœci (m.in. goršczka, wysypka skórna, œwišd, bardzo rzadko wstrzšs anafilaktyczny), zaburzenia hematologiczne (neutropenia, leukopenia, trombocytopenia), przemijajšce zwiększenie stężenia mocznika oraz aktywnoœci aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej we krwi, zapalenie wštroby, żółtaczka zastoinowa, zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (biegunka, kandydoza jamy ustnej, bardzo rzadko wymioty, nudnoœci, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy), kandydoza pochwy, ból po podaniu domięœniowym, rzadko zapalenie żyły w miejscu iniekcji.

Interakcje
Antybiotyki działajšce bakteriostatycznie mogš osłabiać działanie preparatu. Cefazolina działa synergicznie z aminoglikozydami, jednak leków tych nie należy łšczyć w jednym roztworze (podobnie jak innych antybiotyków) ze względu na niezgodnoœć farmaceutycznš. W skojarzeniu z aminoglikozydami, kolistynš, polimiksynš, wankomycynš, furosemidem, kwasem etakrynowym, probenecidem nasila się ryzyko nefrotoksycznoœci.

Dawkowanie
Doroœli domięœniowo (powoli) lub dożylnie: w zakażeniach o œrednio ciężkim przebiegu wywołanych przez Gram-dodatnie ziarenkowce: 250-500 mg co 8 h; w zakażeniach o umiarkowanym i ciężkim przebiegu: 500-1000 mg co 6-8 h; w ostrych niepowikłanych zakażeniach układu moczowego: 1000 mg co 12 h; w pneumokokowym zapaleniu płuc: 500 mg co 12 h; w zakażeniach zagrażajšcych życiu (m.in. zapalenie wsierdzia, posocznica): 1000-1500 mg co 6 h (zazwyczaj w skojarzeniu z aminoglikozydami). W profilaktyce okołooperacyjnej dożylnie 1000 mg na 30-60 min przed zabiegiem chirurgicznym; po zabiegu 2-3 dawki po 500-1000 mg co 6-8 h. W niewydolnoœci nerek u dorosłych podaje się - o ile to możliwe - niezmienionš dawkę poczštkowš, a następnie połowę dawki w odstępach zależnych od klirensu kreatyniny, tj. przy klirensie 35-54 ml/min - co 8 h; przy klirensie 11-34 ml/min - co 12 h, a przy klirensie poniżej 11 ml/min - co 18-24 h.
Dzieci od 2 m.ż. dożylnie lub domięœniowo: 25-50 mg/kg m.c./dobę w 3-4 dawkach; w zakażeniach o ciężkim przebiegu do 100 mg/kg m.c./dobę. W niewydolnoœci nerek u dzieci z klirensem kreatyniny 40-70 ml/min podaje się 60% zalecanej dawki co 12 h; przy klirensie 20-40 ml/min - 25% dawki co 12 h, a przy klirensie 5-20 ml/min - 10% dawki raz na 24 h.

8414

Skład
1 tabl. powl. zawiera 200 mg ofloksacyny.

Działanie
Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów. Wywiera działanie bakteriobójcze poprzez zaburzanie replikacji DNA bakterii w wyniku hamowania syntezy DNA. Działa silnie bakteriobójczo na bakterie Gram-ujemne, m.in. Haemophilus influenzae, Neisseria spp., Enterobacteriaceae (zwłaszcza Escherichia coli, rodzaje Enterobacter, Klebsiella, Proteus, Citrobacter, Salmonella, Shigella), Chlamydia trachomatis, Campylobacter jejuni, Legionella spp. Spoœród bakterii Gram-dodatnich działa silnie na gronkowce (także szczepy oporne na metycylinę i koagulazo-ujemne). Wykazuje zmiennš aktywnoœć wobec paciorkowców, enterokoków, Pseudomonas aeruginosa, Serratia marcescens, Mycoplasma spp., Mycobacterium spp. Nie działa na Bacteroides spp., Clostridium difficile, Nocardia asteroides, Ureaplasma urealyticum, krętki. Wykazuje krzyżowš opornoœć z innymi fluorochinolonami. Szybko i niemal całkowicie wchłania się z przewodu pokarmowego, osišgajšc maksymalne stężenie we krwi po 1-1,5 h. T_0,5 we krwi wynosi 5-7 h. Wišzanie z białkami osocza wynosi około 20%. Doskonale przenika do płynów ustrojowych i tkanek, osišgajšc znaczne stężenia zwłaszcza w mięœniach, płucach, gruczole krokowym, żółci, m. sercowym, migdałkach podniebiennych, koœciach. Przenika także do płynu mózgowo-rdzeniowego, przez barierę łożyskowš i do mleka matki. Jest w nieznacznym stopniu (10%) metabolizowany w wštrobie. Ofloksacyna jest wydalana głównie z moczem w postaci nie zmienionej, osišgajšc w nim bardzo duże stężenia.

Wskazania
Zakażenia dróg oddechowych, moczowo-płciowych (także rzeżšczka), zakażenia skóry, tkanki łšcznej, zakażenia w obrębie jamy brzusznej i miednicy mniejszej.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na chinolony, cišża, okres karmienia piersiš, dzieci przed zakończeniem procesu wzrastania (do 15-18 r.ż.), padaczka i uszkodzenia o.u.n. obniżajšce próg drgawkowy, pacjenci z niedoborem G-6-PD. Ostrożnie stosować u osób w podeszłym wieku, z miażdżycš tętnic mózgowych, niewydolnoœciš nerek, ciężkš niewydolnoœciš wštroby (zwłaszcza z obrzękami).

Działanie niepożšdane
Niekiedy zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, brak łaknienia, rzadziej biegunka), zaburzenia neurologiczne (bezsennoœć, ból i zawroty głowy, parestezje, bardzo rzadko - zaburzenia widzenia, węchu, smaku, halucynacje), bóle stawów i mięœni. Możliwe reakcje nadwrażliwoœci (obrzęk krtani, nadwrażliwoœć na œwiatło), bardzo rzadko zaburzenia hematologiczne, zwiększenie aktywnoœci aminotransferaz i stężenia kreatyniny we krwi.

Interakcje
Może nasilać działanie i toksycznoœć doustnych leków przeciwkrzepliwych pochodnych warfaryny, NLPZ, cyklosporyny. Zwišzki magnezu, glinu (także sukralfat), żelaza oraz wapnia i cynku zmniejszajš wchłanianie preparatu z przewodu pokarmowego (należy je przyjmować po upływie 2 h od przyjęcia ofloksacyny). W przeciwieństwie do innych fluorochinolonów nie wpływa w istotnym stopniu na metabolizm teofiliny.

Dawkowanie
Doroœli doustnie w większoœci zakażeń 0,2 g co 12 h; w szczególnie ciężkich przypadkach (np. zakażenia dróg oddechowych) 0,3-0,4 g co 12 h. W zakażeniach układu moczowo-płciowego 0,1-0,2 g co 12 h lub 0,2-0,4 g raz dziennie.

Uwagi
Zazwyczaj leczenie trwa 7-10 dni (w salmonelozie 7-8 dni; w niepowikłanych zakażeniach dróg moczowych 3 dni); ofloksacyny nie należy podawać dłużej niż 2 miesišce. W niewydolnoœci nerek, po podaniu nie zmienionej pierwszej dawki, dawkowanie ulega zmianie zależnie od klirensu kreatyniny: przy klirensie 10-30 ml/min podaje się 0,1-0,2 g raz dziennie; poniżej 10 ml/min: 0,1 g raz dziennie. W niewydolnoœci wštroby maksymalna dawka dobowa wynosi 0,4 g. Pacjent powinien być dobrze nawodniony, aby zapobiec krystalurii. Podczas leczenia należy unikać ekspozycji na promieniowanie UV, nie należy prowadzić pojazdów mechanicznych, ani obsługiwać maszyn.

R/1112

Skład
1 fiolka 600 mg (1,2 g) zawiera 500 mg (1,0 g) amoksycyliny w postaci soli sodowej i 100 mg (200 mg) kwasu klawulanowego w postaci soli potasowej.

Działanie
Amoksycylina jest aminopenicylinš wrażliwš na działanie wielu ß-laktamaz; kwas klawulanowy - dzięki zjawisku inhibicji samobójczej - unieczynnia te enzymy. Połšczenie obu zwišzków rozszerzyło zakres działania bakteriobójczego amoksycyliny o szczepy bakterii wytwarzajšce ten enzym, m.in. Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Moraxella catarrhalis, Staphylococcus aureus i S. epidermidis (z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę), Bacteroides fragilis, Proteus spp., Klebsiella pneumoniae, Neisseria spp. Ponadto lek działa na Streptococcus spp., Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Clostridium spp., Peptostreptococcus spp. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa oraz szczepy Enterobacteriaceae, wytwarzajšce chromosomalnie kodowane ß-laktamazy (szczepy wytwarzajšce enzymy typu ESBL także mogš być oporne). Wišzanie z białkami osocza wynosi około 20%. T0,5 we krwi wynosi 0,9-1,3 h. Przenika m.in. do oskrzeli, płuc, żółci, płynu ucha œrodkowego, przez łożysko i do mleka matki. W płynie mózgowo-rdzeniowym osišga małe i zmienne stężenia. Jest częœciowo metabolizowany w wštrobie. Wydala się głównie z moczem, częœciowo z kałem.

Wskazania
Zakażenia dolnych dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich, układu moczowo-płciowego, gronkowcowe zapalenie szpiku kostnego, posocznica wywołana przez Escherichia coli, zapalenie otrzewnej, pooperacyjne zakażenia mieszane. Profilaktyka okołooperacyjna (m.in. w chirurgii jamy brzusznej, głowy i szyi, serca, nerek, dróg żółciowych).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na penicyliny lub inne antybiotyki ß-laktamowe, żółtaczka w wywiadzie lub zaburzenia czynnoœci wštroby w następstwie wczeœniejszego leczenia amoksycylinš z kwasem klawulanowym, mononukleoza zakaŸna. W cišży stosować w przypadku bezwzględnej koniecznoœci. Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnoœciš wštroby lub nerek oraz w czasie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Przemijajšca biegunka, nudnoœci, wymioty, nadkażenia drożdżakami (kandydoza pochwy, jelit), rzadko rzekomobłoniaste zapalenie jelit, wstrzšs anafilaktyczny (lek należy odstawić), niekiedy wysypka odropodobna lub pokrzywka (pokrzywka jest wskazaniem do odstawienia leku), zwiększenie aktywnoœci aminotransferaz we krwi, odwracalne zapalenie wštroby, żółtaczka zastoinowa, zapalenie żył.

Interakcje
Z probenecidem nasilenie i przedłużenie działania; z allopurinolem - nasilenie wysypki odropodobnej. Działa antagonistycznie w skojarzeniu z antybiotykami bakteriostatycznymi, a synergicznie - z antybiotykami aminoglikozydowymi. Nasila działanie i toksycznoœć doustnych leków przeciwzakrzepowych. Może zmniejszyć skutecznoœć doustnych œrodków antykoncepcyjnych. Wykazuje niezgodnoœć farmaceutycznš po połšczeniu w jednym roztworze z aminoglikozydami, fluorochinolonami, preparatami krwi, glukozš, dekstranem, płynami zawierajšcymi białka lub emulsje tłuszczowe.

Dawkowanie
Dożylnie. Doroœli i dzieci od 13 r.ż. 1,2 g co 8 h; w ciężkich zakażeniach 1,2 g co 6 h (maksymalna dawka dobowa - 7,2 g). W profilaktyce okołooperacyjnej: 1,2 g w momencie rozpoczęcia znieczulenia ogólnego; w zabiegach trwajšcych powyżej 1 h dawkę tę powtarza się (maksymalnie 3 razy w cišgu 24 h). Dzieci: wczeœniaki i noworodki poniżej 7 dni życia 60 mg/kg mc. na 24 h w 2 dawkach; noworodki powyżej 7 dni życia i dzieci do 12 r.ż. 90 mg/kg mc. na 24 h w 3 dawkach (w ciężkich zakażeniach od 4 m.ż. można podać 120 mg/kg mc. na 24 h w 4 dawkach).

Uwagi
W niewydolnoœci nerek przy klirensie kreatyniny 10-30 ml/min pierwsza dawka wynosi 1,2 g, następne - 0,6 g co 12 h; poniżej 10 ml/min - dawkę podtrzymujšcš podaje się co 24 h.

4400; 4401

Skład
1 fiolka zawiera 750 mg lub 1,5 g cefuroksymu w postaci soli sodowej.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy, cefalosporyna II generacji o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, także wobec szczepów bakterii wytwarzajšcych b-laktamazy. Działa silnie m.in. na Staphylococcus spp. (z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę), Streptococcus spp. (z wyjštkiem szczepów S. pneumoniae opornych na penicylinę), Haemophilus influenzae, większoœć pałeczek Enterobacteriaceae (zwłaszcza Proteus mirabilis, Escherichia coli, Klebsiella spp.), Neisseria spp., Moraxella catarrhalis, Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp. Szczepy bakterii wytwarzajšce b-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) sš oporne. Ponadto cefuroksym nie działa na Pseudomonas aeruginosa, Enterococcus spp., Bacteroides fragilis, Serratia spp., Listeria monocytogenes. Wišzanie z białkami osocza wynosi 50%. T_0,5 we krwi wynosi około 1,5 h. Przenika m.in. do koœci, płuc, płynu opłucnowego, maziowego, płynu ucha œrodkowego, plwociny, a także do płynu mózgowo-rdzeniowego w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Przenika także przez barierę łożyska i do mleka matki. Jest w niewielkim stopniu metabolizowany w wštrobie oraz wydalany z moczem.

Wskazania
Zakażenia dolnych dróg oddechowych, dróg moczowych, skóry i tkanek miękkich, bakteriemia i posocznica, rzeżšczka, gronkowcowe zakażenia koœci i stawów, profilaktyka okołooperacyjna w chirurgii, kardiochirurgii i ginekologii. Może być stosowany w skojarzeniu z antybiotykami aminoglikozydowymi lub metronidazolem.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na cefalosporyny lub penicyliny, I trymestr cišży. Bardzo ostrożnie stosować w pozostałym okresie cišży oraz podczas karmienia piersiš. Ostrożnie podawać pacjentom z niewydolnoœciš nerek lub chorobami przewodu pokarmowego (zwłaszcza zapaleniem okrężnicy).

Działanie niepożšdane
Obserwowano reakcje nadwrażliwoœci (wysypka skórna, eozynofilia, goršczka polekowa, rzadko anafilaksja), nadkażenia drożdżakami lub opornymi szczepami bakterii (zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu), zakrzepowe zapalenie żyły, przemijajšce zwiększenie aktywnoœci aminotransferaz i fosfatazy alkalicznej we krwi, granulocytopenię, trombocytopenię, rzadko niedokrwistoœć hemolitycznš.

Interakcje
W skojarzeniu z lekami moczopędnymi (m.in. furosemid) lub antybiotykami aminoglikozydowymi może nasilać się ryzyko nefrotoksycznoœci (wskazane monitorowanie czynnoœci nerek). Cefuroksym wywiera działanie addycyjne lub synergiczne z antybiotykami aminoglikozydowymi (nie łšczyć w jednym roztworze ze względu na niezgodnoœć chemicznš). Probenecid nasila i przedłuża działanie cefuroksymu.

Dawkowanie
Doroœli zazwyczaj domięœniowo 0,75 g co 8 h; w ciężkich zakażeniach dożylnie 1,5 g co 6-8 h. W zakażeniach dróg moczowych, skóry i tkanek miękkich oraz zapaleniu płuc: 0,75 g co 8 h. W zakażeniach zagrażajšcych życiu lub wywołanych przez bakterie o zmniejszonej wrażliwoœci: 1,5 g co 6 h. W rzeżšczce 1,5 g jednorazowo podzielone na 2 wstrzyknięcia po 0,75 g w każdy poœladek (+1 g probenecidu doustnie). Profilaktycznie 1,5 g dożylnie na 30-60 min przed zabiegiem chirurgicznym, a następnie domięœniowo 0,75 g po 8 i 16 h (w profilaktyce zabiegów kardiochirurgicznych, operacji naczyń i przełyku: 1,5 g co 12 h przez najbliższe 48 h, tj. łšcznie 6 g). Dzieci od 4 m.ż. 50-100 mg/kg m.c./24 h w 3-4 dawkach, tj. co 6-8 h (nie przekraczać 4 g na 24 h).

Uwagi
W niewydolnoœci nerek przy klirensie kreatyniny powyżej 20 ml/min podaje się 0,75-1,5 g co 8 h; 10-20 ml/min - 0,75 g co 12 h; poniżej 10 ml/min 0,75 g co 24 h.

4429; 4428

Skład
1 tabl. powl. zawiera 500 mg lewofloksacyny.

Działanie
Chemioterapeutyk z grupy fluorochinolonów, S(-) enancjomer ofloksacyny. Mechanizm działania polega na zaburzaniu replikacji DNA bakterii (inhibitor gyrazy DNA oraz topoizomerazy IV). Działa bakteriobójczo na bakterie Gram-dodatnie (zwłaszcza Staphylococcus aureus - z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę - oraz Streptococcus spp.), bakterie Gram-ujemne (m.in. Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, pałeczki Enterobacteriaceae), niektóre bakterie beztlenowe, a także atypowe (Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae, Legionella pneumophila). Nie wykazuje skutecznoœci klinicznej wobec Bacteroides fragilis. Lewofloksacyna szybko i niezależnie od pokarmu wchłania się z przewodu pokarmowego (biodostępnoœć około 100%), osišgajšc stężenie maksymalne we krwi po 1 h. Z białkami osocza wišże się w 30-40%. Przenika do błony œluzowej i wydzieliny dróg oddechowych i makrofagów pęcherzykowych. Słabo przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest w niewielkim stopniu metabolizowana w wštrobie. T_0,5 wynosi 6-8 h. Jest wydalana z moczem w postaci nie zmienionej (ponad 85%) i jako metabolity (około 5%).

Wskazania
Zakażenia układu oddechowego (ostre zapalenie zatok, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, pozaszpitalne zapalenie płuc typowe i atypowe). Powikłane zakażenia układu moczowego (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek). Gronkowcowe i paciorkowcowe zakażenia skóry i tkanek miękkich.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na chinolony, cišża, okres karmienia piersiš, dzieci i młodzież do zakończenia okresu wzrastania, uszkodzenie œcięgien w następstwie wczeœniejszego stosowania chinolonów, padaczka (także w wywiadzie). Nie zaleca się podawać w zapaleniu płuc o ciężkim przebiegu, wywołanym przez S. pneumoniae. Ostrożnie stosować u pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystšpienia drgawek (m.in. z uszkodzeniami o.u.n. lub leczonych teofilinš, fenbufenem lub innymi lekami z grupy NLPZ), u pacjentów z niedoborem G-6-PD lub niewydolnoœciš nerek.

Działanie niepożšdane
Najczęœciej występujš zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, biegunka) oraz zwiększenie aktywnoœci aminotransferaz we krwi. Rzadko obserwowano reakcje nadwrażliwoœci (œwišd, wysypka skórna, pokrzywka, skurcz oskrzeli), zaburzenia ze strony o.u.n. (ból i zawroty głowy, zaburzenia snuparestezje, drgawki, splštanie), rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy, zaburzenia czynnoœci serca i układu kršżenia (tachykardia, hipotonia), zaburzenia ze strony układu mięœniowo-szkieletowego (bóle stawowo-mięœniowe, zapalenie œcięgien - głównie œcięgna Achillesa, bardzo rzadko zerwanie œcięgna), zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, leukopenia, neutropenia), nadkażenia drożdżakowe i bakteryjne.

Interakcje
Leki zobojętniajšce HCl (zwišzki glinu i magnezu), sukralfat, preparaty żelaza i cynku zmniejszajš biodostępnoœć lewofloksacyny (należy je przyjmować na 2 h przed lub 2 h po podaniu preparatu). W skojarzeniu z kortykosteroidami nasila się ryzyko uszkodzenia œcięgien, a w skojarzeniu z fenbufenem istnieje ryzyko wystšpienia drgawek (wskutek zwiększenia stężenia lewofloksacyny we krwi). Probenecid i cimetydyna przedłużajš wydalanie lewofloksacyny. Lewofloksacyna wydłuża eliminację cyklosporyny, nasilajšc jej toksycznoœć. Alkohol zwiększa ryzyko działań niepożšdanych lewofloksacyny

Dawkowanie
Doroœli doustnie w ostrym zapaleniu zatok: 500 mg raz dziennie; w zaostrzeniu przewlekłego zapalenia oskrzeli: 250-500 mg raz dziennie; w pozaszpitalnym zapaleniu płuc: 500 mg co 12-24 h; w powikłanych zakażeniach układu moczowego: 250 mg raz dziennie; w zakażeniach skóry i tkanek miękkich: 250 mg raz dziennie (w zakażeniach powikłanych 500 mg co 12-24 h).

Uwagi
Pacjentom z niewydolnością nerek podaje się nie zmienionš 1. dawkę; następne dawki w zależnoœci od klirensu kreatyniny. W celu zmniejszenia działań niepożšdanych pacjent powinien być dobrze nawodniony. Podczas leczenia należy unikać nadmiernej ekspozycji na promieniowanie UV (słońce, solarium). Lek może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn. Leczenie trwa przeciętnie 7-14 dni (w zapaleniu zatok 10-14 dni); nie należy stosować leku dłużej niż przez 14 dni.

8770

Skład
1 tabl. zawiera 2 mg lub 5 mg terazosyny w postaci chlorowodorku.

Działanie
Selektywny antagonista receptorów ?1-adrenergicznych. Obniża ciśnienie tętnicze krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Terazosyna blokuje również receptory ?1-adrenergiczne w mięśniach gładkich gruczołu krokowego, łagodząc dolegliwości związane z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego. Po podaniu doustnym terazosyna wchłania się szybko i całkowicie z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie we krwi po 1-2 h od podania. Pokarm nie wpływa na biodostępność leku. W 90-94% wiąże się z białkami osocza. Jest metabolizowana w wątrobie, gdzie ulega hydrolizie, demetylacji i dealkilacji do 5 różnych metabolitów. Wydalana jest z moczem i kałem. Średni T0,5 wynosi 12 h.

Wskazania
Leczenie łagodnego lub umiarkowanego nadciśnienia tętniczego. Objawowe leczenie zaburzeń odpływu moczu spowodowanych łagodnym rozrostem gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwość na terazosynę, inne ?-adrenolityki lub pozostałe składniki preparatu. Omdlenia podczas oddawania moczu w wywiadzie.

Środki ostrożności
Ostrożnie stosować u pacjentów, u których występuje skłonność do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego. Szczególnie ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Nie zaleca się stosować u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby - brak doświadczeń klinicznych. Nie należy stosować terazosyny u pacjentów z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego i objawami zastoju moczu w górnym odcinku dróg moczowych, przewlekłym zakażeniem dróg moczowych lub kamicą pecherza moczowego. Nie należy stosować u pacjentów ze zmniejszonym odpływem moczu lub bezmoczem oraz w przypadku zaawansowanej niewydolności nerek. Zachować ostrożność w chorobach serca: obrzęk płuc spowodowany zwężeniem zastawki aortalnej lub mitralnej, niewydolność serca z wysoką pojemnością minutową, niewydolność prawokomorowa spowodowana zatorowością płucną lub płynem w osierdziu, niewydolność lewokomorowa z niskim ciśnieniem napełniania. Preparat zawiera laktozę - pacjenci z rzadkimi chorobami wrodzonymi związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lappa lub złym wchłanianiem glukozy lub galaktozy nie powinni stosować preparatu. Przed rozpoczęciem leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego należy wykluczyć raka tego narządu. Nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci i młodzieży poniżej 18 r.ż.

Ciąża i okres karmienia piersią
Brak danych dotyczących stosowania terazosyny u kobiet w ciąży. Preparat można stosować w ciąży jedynie w przypadkach, gdy oczekiwane korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Należy zachować ostrożność podczas podawania preparatu kobietom karmiącym piersią.

Działanie niepożądane
Po pierwszej dawce leku lub przy zwiększaniu dawki może wystąpić nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi, powodujące zawroty głowy i omdlenie. Ponadto mogą wystąpić. Często: nerwowość, senność, parestezje; nieostre widzenie, zaburzenia widzenia barw; kołatanie serca, tachykardia, ból w klatce piersiowej; duszność, obrzęk błony śluzowej nosa, zapalenie zatok, krwawienie z nosa; nudności, zaparcia, biegunka, wymioty; świąd, wysypka; bóle pleców; impotencja; ból i zawroty głowy, oszołomienie, omdlenia (hipotonia ortostatyczna), osłabienie, obrzęk, ból kończyn. Niezbyt często: depresja; pokrzywka; zmniejszenie popędu płciowego; przyrost masy ciała. Rzadko: zakażenia dróg moczowych i nietrzymanie moczu (opisywane głównie u kobiet po menopauzie); priapizm. Bardzo rzadko: małopłytkowość; reakcje anafilaktyczne; migotanie przedsionków.

Interakcje
Terazosyna wykazuje synergizm działania z innymi lekami obniżającymi ciśnienie tętnicze krwi (leki blokujące receptory ?-adrenergiczne, antagoniści wapnia, inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne). Leki z grupy NLPZ stosowane w chorobach reumatycznych lub estrogeny mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe terazosyny. Leki sympatykomimetyczne mogą zmniejszać działanie przeciwnadciśnieniowe terazosyny, natomiast terazosyna może obniżać ciśnienie krwi i zmniejszać reakcję naczyniową na dopaminę, efedrynę, adrenalinę, metaraminol, metoksaminę i fenylefrynę. Terazosyna może wpływać na aktywność reninową osocza oraz wydalanie kwasu wanilinomigdałowego z moczem - uwzględnić w interpretacji wyników badań. Terazosyna zmniejsza wzrost ciśnienia tętniczego spowodowany dożylnym podaniem klonidyny.

Dawkowanie
Doustnie. Dorośli. Nadciśnienie tętnicze: dawka początkowa wynosi 1 mg przed snem, dawkę preparatu należy zwiększać stopniowo w odstępach tygodniowych aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej, wynoszącej zazwyczaj 2 mg na dobę. Maksymalna dawka wynosi 20 mg. Łagodny rozrost gruczołu krokowego: dawka początkowa wynosi 1 mg przed snem przez 7 dni, następnie dawkę można zwiększyć do 2 mg na dobę przez 14 dni, a potem do 5 mg na dobę przez 7 dni; dawka podtrzymująca - zazwyczaj 5 mg raz na dobę przed snem. Maksymalna dawka dobowa wynosi 10 mg.
Tabletki należy połykać w całości bez rozgryzania, popijając odpowiednią ilością wody.

Uwagi
Wznawiając przerwane leczenie preparatem, należy przyjąć dawkę początkową 1 mg raz na dobę przed snem. Na początku leczenia, podczas zwiększania dawkowania lub podczas wznowienia leczenia po przerwie, nie należy prowadzić pojazdów, obsługiwać urządzeń mechanicznych ani wykonywać innych czynności wymagających pełnej koncentracji i dobrej sprawności ruchowej.

Skład
1 tabl. zawiera 100 mg trimetoprimu.

Działanie
Chemioterapeutyk, inhibitor reduktazy kwasu dihydrofoliowego. Działa bakteriostatycznie na większoœć szczepów, m.in. Enterobacter spp., Escherichia coli, Proteus spp., Klebsiella pneumoniae, Salmonella spp., Shigella spp.), Haemophilus influenzae, Moraxella catarrhalis, Staphylococcus spp., Streptococcus pneumoniae, Vibrio cholerae, Yersinia spp., Pneumocystis carinii. Nie jest aktywny wobec Pseudomonas aeruginosa, Mycoplasma spp., większoœci bakterii beztlenowych i enterokoków. Maksymalne stężenie we krwi osišga po 0,6-4 h od podania; obecnoœć pokarmu zmniejsza wchłanianie z przewodu pokarmowego. W około 45% wišże się z białkami osocza. T_0,5 wynosi 5-17 h (œrednio 10 h). Przenika m.in. do wydzieliny oskrzeli, wydzieliny pochwy, gruczołu krokowego, szpiku kostnego, płynu mózgowo-rdzeniowego, a także przez barierę łożyska i do mleka matki. Jest metabolizowany w wštrobie i wydalany głównie z moczem (około 80% w postaci nie zmienionej), osišgajšc w nim duże stężenia.

Wskazania
Zakażenia dróg moczowych, zakażenia przewodu pokarmowego (m.in. biegunka, dur brzuszny), zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis carinii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na trimetoprim, niedokrwistoœć megaloblastyczna, niewydolnoœć nerek (klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min), okres karmienia piersiš. W cišży stosować wyłšcznie w przypadkach, gdy przewidywane korzyœci przewyższajš ryzyko dla płodu. Ostrożnie stosować w zaburzeniach czynnoœci szpiku kostnego, niewydolnoœć wštroby lub nerek.

Działanie niepożšdane
Najczęœciej występujš zależne od dawki zmiany skórne, głównie wysypka (zazwyczaj plamisto-grudkowa), œwišd, nadwrażliwoœć na œwiatło. Pojawienie się wysypki skórnej jest wskazaniem do odstawienia preparatu. Ponadto możliwe zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, wymioty), zaburzenia hematologiczne (trombocytopenia, leukopenia, niedokrwistoœć megaloblastyczna). Rzadko zaburzenia elektrolitowe, goršczka, zwiększenie stężenia mocznika, kreatyniny, bilirubiny oraz aktywnoœci aminotransferaz we krwi, zespół Stevensa-Johnsona, zespół Lyella oraz wstrzšs anafilaktyczny.

Interakcje
Nasila działanie oraz toksycznoœć fenytoiny, prokainamidu i doustnych leków przeciwzakrzepowych. Rifampicyna wydłuża eliminację trimetoprimu.

Dawkowanie
Doroœli i dzieci od 13 r.ż. doustnie zazwyczaj 100 mg co 12 h; dzieci 6-12 r.ż.: 4-8 mg/kg m.c./dobę w 2 dawkach. W durze brzusznym 300 mg co 12 h przez 2-3 dni, następnie 200 mg co 12 h. W biegunce podróżnych 200 mg co 12 h. W pneumocystozowym zapaleniu płuc 5 mg/kg m.c. co 8 h lub 300 mg co 8 h (w skojarzeniu z dapsonem - 100 mg dziennie); u pacjentów reagujšcych na leczenie w cišgu 72 h - lek należy podawać jeszcze przez 14 dni. W niewydolnoœci nerek przy klirensie kreatyniny 15-30 ml/min podaje się 50 mg co 12 h.

7774

Skład
1 kaps. zawiera 200 mg kwasu pipemidowego.

Działanie
Chemioterapeutyk, pochodna chinolonowa aktywna wobec bakterii Gram-ujemnych. Działa bakteriobójczo na pałeczki Enterobacteriaceae (zwłaszcza Escherichia coli, Proteus mirabilis i Proteus indolo-dodatni, Klebsiella spp., Enterobacter spp., Providencia spp.) i niektóre szczepy Pseudomonas aeruginosa. Nie działa na bakterie beztlenowe i Gram-dodatnie. W czasie leczenia możliwa selekcja szczepów opornych. Wchłanianie z przewodu pokarmowego jest szybkie i wynosi około 80-90%. T_0,5 we krwi wynosi 3,5 h. Wišzanie z białkami osocza wynosi 15-20%. Największe stężenia osišga w moczu i gruczole krokowym. Działa niezależnie od pH moczu. Wydala się głównie z moczem w postaci nie zmienionej.

Wskazania
Przewlekłe i nawracajšce zakażenia dróg moczowych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na pochodne 4-chinolonu, I i III trymestr cišży, dzieci do zakończenia procesu wzrastania (do 15-18 r.ż.), niewydolnoœć nerek. Ostrożnie stosować w ciężkiej niewydolnoœci wštroby, okresie karmienia piersiš, u pacjentów z niedoborem G-6-PD, padaczkš lub miażdżycš naczyń mózgowych (zwłaszcza u osób w podeszłym wieku). W trakcie leczenia unikać intensywnego nasłoneczniania.

Działanie niepożšdane
Zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, bóle żołšdka, wymioty), reakcje skórne (nadwrażliwoœć na œwiatło, pokrzywka, rumień, œwišd), zaburzenia neurologiczne (bóle i zawroty głowy, niekiedy napady padaczkowe).

Interakcje
Nasila działanie i toksycznoœć teofiliny (należy zmniejszyć jej dawkę), leki zobojętniajšce HCl zmniejszajš jego wchłanianie.

Dawkowanie
Doroœli i dzieci powyżej 15 r.ż. doustnie 0,4 g co 12 h w czasie posiłku.

Uwagi
W czasie leczenia zalecane jest zwiększenie diurezy. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 10 ml/min lek może nie osišgać stężenia terapeutycznego w moczu.

3164

Skład
100 g zawiera: 10 g wycišgu płynnego z ziela tasznika pospolitego, 10 g wycišgu płynnego z ziela dziurawca, 10 g wycišgu płynnego z ziela nawłoci, 15 g wycišgu płynnego z ziela rzepiku, 5 g wycišgu płynnego z kwiatu arniki, 50 g wycišgu płynnego z korzenia kozłka.

Działanie
Składniki preparatu wykazujš właœciwoœci moczopędne i przeciwzapalne.

Wskazania
Pomocniczo przy trudnoœciach w oddawaniu moczu, infekcjach dróg moczowych, we wczesnym stadium przerostu gruczołu krokowego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na arnikę.

Dawkowanie
Doustnie: 2 razy dziennie po 1 łyżeczce płynu w 50 ml wody.

6631

Skład
1 tabl. zawiera 300 mg salicylanu fenylu i 300 mg metenaminy.

Działanie
Preparat o działaniu przeciwbakteryjnym na florę jelitowš, drogi żółciowe i moczowe. Aktywnoœć preparatu opiera się na skojarzonym działaniu salolu i urotropiny. Salol jest rozkładany w jelitach do fenolu i kwasu salicylowego. Oprócz działania odkażajšcego wykazuje działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe. Urotropina działa przeciwbakteryjnie głównie na drogi żółciowe i moczowe. Oba składniki preparatu sš wydzielane głównie przez nerki i w mniejszej częœci z żółciš.

Wskazania
Zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, stany zapalne pęcherzyka żółciowego i dróg żółciowych, biegunki, nieżyt jelit.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na składniki preparatu. Niewydolnoœć nerek, choroba wrzodowa, skaza krwotoczna, ciężka niewydolnoœć wštroby, kwasica metaboliczna znacznego stopnia, odwodnienie.

Œrodki ostrożnoœci
Szczególnie ostrożnie stosować w astmie oskrzelowej.

Cišża i okres karmienia piersiš
Bezpieczeństwo stosowania w cišży i okresie karmienia piersiš nie zostało ustalone.

Działanie niepożšdane
Mogš wystšpić: zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego (w tym bóle brzucha), skórne odczyny alergiczne, krwinkomocz, trombocytopenia, leukopenia i niedokrwistoœć. Rzadko może wystšpić podrażnienie jelit i dróg moczowych objawiajšce się bólem podczas oddawania moczu, pieczeniem i uczuciem parcia na mocz.

Interakcje
Nie stosować z sulfonamidami. Preparat nasila działanie leków przeciwgoršczkowych oraz przeciwzakrzepowych (ryzyko wystšpienia krwawień z przewodu pokarmowego).

Dawkowanie
Doustnie: 1 tabl. 3 razy dziennie. Tabletki przyjmować po posiłku, popijajšc wodš.

R/1864

Skład
1 tabl. drażowana zawiera wycišgi z: korzenia pietruszki, owocni fasoli, liœcia brzozy, koszyczków rumianku, liœcia brusznicy, kwas cytrynowy, cytrynian potasu, cytrynian sodu.

Działanie
Zwišzki czynne zawarte w preparacie wykazujš właœciwoœci moczopędne, przeciwzapalne i rozkurczajšce.

Wskazania
Pomocniczo w stanach zapalnych dróg moczowych, w kamicy dróg moczowych, w chorobach przebiegajšcych z zastojem i zaleganiem moczu.

Dawkowanie
2 razy dziennie po 2 tabl. preparatu.

R/0801

Skład
1 tabl. powl. zawiera 5 mg chlorowodorku oksybutyniny.

Działanie
Lek przeciwcholinergiczny. Działa zarówno bezpoœrednio spazmolitycznie na mięœnie gładkie pęcherza moczowego, jak i hamuje działanie acetylocholiny na receptory muskarynowe mięœni gładkich. U pacjentów z mimowolnym skurczem pęcherza moczowego zwiększa pojemnoœć pęcherza, zmniejsza częstoœć samoistnych skurczów wypieracza i opóŸnia parcie na mocz. Po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego. Stężenie maksymalne we krwi występuje w cišgu 0,5-1 h. Biodostępnoœć wynosi ok. 6%. Oksybutynina jest metabolizowana w wštrobie i wydalana z moczem. T0,5 we krwi wynosi 2 h.

Wskazania
Leczenie objawowe niestabilnoœci pęcherza moczowego z zaburzeniami oddawania moczu u pacjentów z pęcherzem neurogennym (parcie naglšce, nietrzymanie moczu, trudnoœci w oddawaniu moczu, nadreaktywnoœć wypieracza).

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na składniki preparatu lub inne leki spazmolityczne. Jaskra z zamkniętym kštem przesšczania. Zaburzenia oddawania moczu zwišzane z rozrostem gruczołu krokowego (gdy istnieje ryzyko zatrzymania moczu). Choroby jelit (częœciowa lub całkowita niedrożnoœć jelit, niedrożnoœć porażenna jelit, atonia jelit u pacjentów w podeszłym wieku, toksyczne rozszerzenie jelita grubego, wrzodziejšce zapalenie jelita grubego). Zaburzenia czynnoœci układu kršżenia w następstwie ostrego krwotoku. Nadczynnoœć tarczycy. Dzieci poniżej 5 r.ż.

Œrodki ostrożnoœci
Ostrożnie stosować u pacjentów w podeszłym wieku, z neuropatiš układu autonomicznego, chorobami wštroby i nerek. Stosowanie podczas upałów lub w bardzo ciepłym pomieszczeniu może spowodować udar cieplny (preparat zmniejsza wydzielanie potu). Preparat zawiera laktozę - pacjenci z dziedzicznš nietolerancjš galaktozy, niedoborem laktazy Lappa lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować leku.

Cišża i okres karmienia piersiš
Nie stosować w cišży, w okresie karmienia piersiš oraz u kobiet planujšcych cišżę.

Działanie niepożšdane
Najczęœciej występujš: tachykardia, arytmia, pobudzenie, ból i zawroty głowy, sennoœć, dezorientacja, omamy, koszmary nocne, drgawki, obniżenie popędu płciowego, zatrzymanie laktacji, nudnoœci, wymioty, biegunka, zaparcia, suchoœć błony œluzowej jamy ustnej, uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, brak łaknienia, refluks żołšdkowo-przełykowy, zatrzymanie moczu, trudnoœci w rozpoczęciu mikcji, niewyraŸne widzenie, rozszerzenie Ÿrenic, podwyższenie ciœnienia wewnštrzgałkowego, jaskra z zamkniętym kštem przesšczania, porażenie mięœni oka, zespół suchego oka, zaczerwienienie twarzy (zwłaszcza u dzieci), suchoœć skóry, reakcje nadwrażliwoœci (wysypka, pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwoœć na œwiatło). Oksybutynina może nasilać objawy nadczynnoœci tarczycy, choroby niedokrwiennej serca, zastoinowej niewydolnoœci serca, przepukliny rozworu przełykowego z refluksem żołšdkowo-przełykowym, nadciœnienia, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego i tachykardii.

Interakcje
Inne leki o działaniu przeciwcholinergicznym, pochodne fenotiazyny, amantadyna, pochodne butyrofenonu, lewodopa, preparaty naparstnicy, trójpierœcieniowe leki przeciwdepresyjne mogš nasilać działanie i toksycznoœć preparatu. Oksybutynina może zaburzać wchłanianie innych leków.

Dawkowanie
Doustnie. Doroœli: zwykle 1 tabl. 2-3 razy dziennie; maksymalna dawka dobowa wynosi 20 mg; pacjentom w podeszłym wieku podaje się poczštkowo 1 tabl. 2 razy dziennie, następnie dawkę można zwiększyć. Dzieci powyżej 5 r.ż.: 1 tabl. 2 razy dziennie, następnie dawkę można zwiększyć do 1 tabl. 3 razy dziennie; maksymalna dawka dobowa wynosi 15 mg; w przypadku moczenia nocnego ostatnia dawkę należy podawać przed snem.

Uwagi
Preparat może upoœledzać zdolnoœć prowadzenia pojazdów i obsługi urzšdzeń mechanicznych.

1056

Skład
1 kaps. zawiera 100 mg liœcia brzozy, 200 mg ziela nawłoci i 200 mg liœcia ortosyfonu.

Działanie
Preparat pochodzenia naturalnego o działaniu moczopędnym. Ziele nawłoci wzmaga wydzielanie wapnia z moczem, przez co zapobiega tworzeniu się kamieni w drogach moczowych. Liœcie brzozy i ortosyfonu nasilajš diurezę, zmniejszajšc objawy stanu zapalnego.

Wskazania
Stany zapalne dróg moczowych, pomocniczo i profilaktycznie w kamicy moczowej i skazie moczanowej. Preparat może być stosowany w chorobie goœćcowej, dnie i pomocniczo w chorobach skórnych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na składniki preparatu. Nie stosować w przypadku obrzęków spowodowanych ograniczeniem czynnoœci serca i nerek.

Cišża i okres karmienia piersiš
Ze względu na brak badań klinicznych nie zaleca się stosowania w cišży i okresie karmienia piersiš.

Interakcje
Ze względu na przyspieszone wydalanie moczu preparat może obniżać skutecznoœć bakteriostatycznš sulfonamidów. Nie stosować łšcznie z antybiotykami aminoglikozydowymi.

Dawkowanie
Doustnie. Doroœli: 3-4 kaps. 3 razy dziennie. Dzieci od 6 r.ż.: 1-2 kaps. 2 razy dziennie. Kaps. przyjmować po posiłku, popijajšc dużš iloœciš płynów.

9429

Skład
1 tabl. powl. zawiera 100 mg lub 200 mg trimetoprimu; 1 miarka (5 ml) zawiesiny zawiera 50 mg trimetoprimu.

Działanie
Chemioterapeutyk o silnym działaniu bakteriostatycznym. Hamuje syntezę mukoprotein bakteryjnych wskutek zaburzania aktywnoœci reduktazy kwasu foliowego. Około 90% szczepów bakterii wrażliwych na połšczenie trimetoprimu z sulfametoksazolem jest także wrażliwych na sam trimetoprim. Preparat działa na bakterie Gram-ujemne: pałeczki Enterobacteriaceae (m.in. Escherichia coli, Proteus mirabilis, Klebsiella pneumoniae), Haemophilus influenzae oraz bakterie Gram-dodatnie: koagulazo-ujemne szczepy Staphylococcus spp. (w tym S. saprophyticus), a także na Pneumocystis carinii. Nie działa na Pseudomonas spp., Neisseria spp., Nocardia spp., bakterie beztlenowe oraz większoœć szczepów enterokoków. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, osiagajšc maksymalne stężenie we krwi po około 1-4 h. Stężenie osišga stan stacjonarny w 2-3 dobie leczenia. Wišzanie z białkami osocza wynosi około 45%. T_0,5 wynosi 8-11 h. Około 10-20% jest metabolizowane w wštrobie. Trimetoprim przenika m.in. do gruczołu krokowego i wydzieliny oskrzeli, osiagajšc w nich stężenia większe niż we krwi. Jest wydalany z moczem.

Wskazania
Leczenie ostrych niepowikłanych zakażeń dróg moczowych wywołanych przez E. coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis i Staphylococcus spp. (w tym S. saprophyticus). Profilaktyka nawracajšcych zakażeń dróg moczowych.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na trimetoprim lub inne składniki preparatu. Niemowlęta do 3 m.ż. Niedokrwistoœć megaloblastyczna spowodowana niedoborem kwasu foliowego, granulocytopenia, trombocytopenia, ciężka niewydolnoœć nerek (klirens kreatyniny poniżej 15 ml/min), okres karmienia piersiš. W cišży stosować wyłšcznie w przypadku, gdy przewidywane korzyœci przewyższajš potencjalne ryzyko dla płodu. Ostrożnie stosować u pacjentów z niedoborem kwasu foliowego (wskazana jednoczesna suplementacja kwasu foliowego), niewydolnoœciš nerek lub wštroby oraz u pacjentów w podeszłym wieku lub przyjmujšcych tiazydowe leki moczopędne.

Działanie niepożšdane
Niekiedy obserwowano wysypkę i œwišd po 1-2 tyg. leczenia (zazwyczaj objawy sš łagodne i ustępujš po odstawieniu preparatu) oraz zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (nudnoœci, wymioty, bóle brzucha). Rzadko obserwowano zapalenie języka, goršczkę, zwiększenie stężenia bilirubiny, kreatyniny i mocznika oraz aktywnoœci aminotransferaz we krwi, zaburzenia hematologiczne (zazwyczaj łagodne i ustępujšce po odstawieniu preparatu), reakcje nadwrażliwoœci (anafilaksja, rumień wielopostaciowy, zespół Stevens-Johnsona, zespół Lyella), bardzo rzadko - nadwrażliwoœć na œwiatło.

Interakcje
Nasila działanie digoksyny, prokainamidu, tolbutamidu, fenytoiny, doustnych leków przeciwzakrzepowych pochodnych kumaryny. Może także zwiększać działanie leków hamujšcych czynnoœć szpiku kostnego oraz nasilać niedobory kwasu foliowego wywołane przez inne leki (m.in. metotreksat, PAS, barbiturany). Z cyklosporynš zwiększa się ryzyko uszkodzenia nerek. Trimetoprim może osłabiać skutecznoœć doustnych œrodków antykoncepcyjnych. Rifampicyna nasila wydalanie trimetoprimu.

Dawkowanie
Doustnie. Doroœli i dzieci powyżej 12 r.ż.: w leczeniu ostrych zakażeń dróg moczowych - 150-200 mg co 12 h przez 7-14 dni; w leczeniu i profilaktyce zakażeń nawracajšcych - 100 mg raz dziennie wieczorem przez okres 6 tyg. do kilku miesięcy. Dzieci 3 m.ż.-12 r.ż. w leczeniu ostrych zakażeń: 6 mg/kg m.c./dobę w 2 dawkach co 12 h przez 7-14 dni; w leczeniu i profilaktyce zakażeń nawracajšcych: 1-2 mg/kg m.c./dobę w jednej dawce (wieczorem) przez okres 6 tyg. do kilku miesięcy.

Uwagi
W niewydolnoœci nerek przy klirensie kreatyniny 15-30 ml/min podaje się połowę dawki, przy czym w leczeniu ostrych zakażeń przez pierwsze 3 dni podaje się dawkę nie zmienionš, a od 4. dnia zmniejsza jš o połowę. Przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać posiew i antybiogram. Podczas długotrwałego stosowania preparatu należy co 4 tyg. kontrolować morfologię.

8373; 8374; 8372

Skład
1 tabl. powl. zawiera 250 mg suchego wycišgu z liœci mšcznicy lekarskiej.

Działanie
Preparat o działaniu dezynfekujšcym drogi moczowe. Uwalniany z połšczeń glikozydowych hydrochinon, przy pH moczu > 8, działa przeciwbakteryjnie, utrudniajšc zasiedlanie dróg moczowych przez drobnoustroje. Zwišzki fenolowe działajš słabo moczopędnie, a garbniki œcišgajšco na błonę œluzowš przewodu pokarmowego.

Wskazania
Zakażenia bakteryjne dróg moczowych. Zaburzenia żołšdkowo-jelitowe spowodowane nadmiernym rozwojem flory jelitowej po niewielkich zatruciach bakteryjnych. Wspomagajšco w przewlekłym zapaleniu pęcherza moczowego, w połšczeniu z antybiotykami lub sulfonamidami.

Przeciwwskazania
Nie stosować bezpoœrednio po operacji nerek lub przewodu pokarmowego, w zanikowym nieżycie błony œluzowej żołšdka, niedokrwistoœci niedobarwliwej i u dzieci poniżej 12 r.ż.

Cišża i okres karmienia piersiš
Nie należy stosować w cišży i okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
U pacjentów o wrażliwym żołšdku i u dzieci mogš wystšpić nudnoœci i wymioty.

Interakcje
Œrodki zakwaszajšce mocz powodujš zanik działania preparatu w drogach moczowych.

Dawkowanie
Doustnie. Doroœli i dzieci powyżej 12 r.ż.: 3-4 tabl. 3 razy dziennie po posiłku. Nie stosować dłużej niż 7 dni i najwyżej 5 razy w cišgu roku.

Uwagi
W czasie kuracji należy przyjmować œrodki alkalizujšce mocz.

8556

Skład
1 tabl. zawiera 1 mg, 2 mg lub 4 mg doksazosyny w postaci metanosulfonianu.

Działanie
Silny i wybiórczy antagonista postsynaptycznych receptorów adrenergicznych a₁. Obniża ciœnienie tętnicze krwi poprzez zmniejszenie obwodowego oporu naczyniowego. Powoduje regresję przerostu lewej komory serca, zahamowanie agregacji płytek krwi oraz zwiększonš aktywnoœć tkankowego aktywatora plazminogenu. Ponadto powoduje umiarkowane zmniejszenie stężenia cholesterolu całkowitego, cholesterolu frakcji LDL oraz triglicerydów. Po podaniu doustnym doksazosyna dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Biodostępnoœć wynosi około 65%. Jest metabolizowana w wštrobie do nieaktywnych metabolitów. Wydalana jest głównie z kałem. T_0,5 wynosi 22 h.

Wskazania
Nadciœnienie tętnicze: w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym z tiazydowym lekiem moczopędnym, antagonistš receptorów adrenergicznych b, antagonistš wapnia lub inhibitorem konwertazy angiotensyny.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na doksazosynę, pozostałe składniki preparatu lub inne chinazoliny.

Œrodki ostrożnoœci
Ostrożnie stosować u pacjentów z niewydolnoœciš wštroby. Brak badań dotyczšcych skutecznoœci i bezpieczeństwa stosowania leku u dzieci.

Cišża i okres karmienia piersiš
W cišży stosować jedynie w przypadku, gdy korzyœci dla matki przewyższajš potencjalne ryzyko dla płodu. Leku nie należy stosować w okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Najczęœciej występowały: hipotonia ortostatyczna (rzadko połšczona z omdleniem), ból i zawroty głowy, uczucie zmęczenia, obrzęki, nużliwoœć, sennoœć, nudnoœci i nieżyt nosa. Dodatkowo rzadko obserwowano: bóle brzucha, biegunkę, wymioty, pobudzenie, drżenie, nietrzymanie moczu. W pojedynczych przypadkach występowały: wysypka skórna, œwišd, trombocytopenia, rumień, krwawienie z nosa, leukopenia, krwiomocz, cholestaza, zapalenie wštroby, żółtaczka, zaburzenie czynnoœci wštroby oraz zaburzenia widzenia. Obserwowano również: tachykardię, uczucie kołatania serca, ból w klatce piersiowej, dławicę piersiowš, zawał serca, incydenty naczyniowo-mózgowe i zaburzenia rytmu serca.

Interakcje
Doksazosyna nie wpływa na wišzanie z białkami digoksyny, fenytoiny, warfaryny i indometacyny. Nie stwierdzono interakcji z tiazydowymi lekami moczopędnymi, furosemidem, lekami b-adrenolitycznymi, NLPZ, antybiotykami, doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi, lekami nasilajšcymi wydalanie kwasu moczowego, lekami przeciwzakrzepowymi.

Dawkowanie
Doustnie, raz na dobę. Doroœli: dawka poczštkowa wynosi 1 mg. Po 2-3 tyg. leczenia dawkę dobowš można zwiększyć do 2 mg, następnie, w razie koniecznoœci, do 4 mg. U większoœci pacjentów skuteczna dawka leku wynosi 4 mg. Dawkę dobowš można w razie koniecznoœci zwiększyć do 8 mg lub do maksymalnej zalecanej dawki 16 mg. Nie ma koniecznoœci dostosowywania dawki u pacjentów w podeszłym wieku oraz u pacjentów z zaburzeniami czynnoœci nerek.

Uwagi
Lek może zaburzać zdolnoœć prowadzenia pojazdów i obsługi urzšdzeń mechanicznych w ruchu, szczególnie w poczštkowym okresie leczenia.

10432; 10433; 10434

Skład
Po rozpuszczeniu w wodzie - 5 ml zawiesiny zawiera 125 mg lub 250 mg; 1 kaps. zawiera 500 mg cefakloru w postaci monowodzianu. 1 tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu (MR) zawiera 375 mg cefakloru w postaci monowodzianu.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy, cefalosporyna II generacji do podawania doustnego. Działa bakteriobójczo na Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae, niektóre pałeczki Enterobacteriaceae (głównie Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae i Proteus mirabilis), Neisseria gonorrhoeae, Moraxella catarrhalis (szczepy wytwarzajšce b-laktamazę mogš być oporne), Staphylococcus spp. (z wyjštkiem szczepów opornych na metycylinę) i Streptococcus spp. Nie działa na Pseudomonas aeruginosa, Enterococcus spp., Bacteroides fragilis, Serratia spp., Proteus indolo-dodatni. Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie we krwi po podaniu preparatu w postaci zawiesiny lub kapsułek występuje po 0,5-1 h; po podaniu w postaci tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu - po 2 h od podania. Wišzanie z białkami osocza wynosi około 25%. T_0,5 we krwi wynosi 35-55 min. Przenika m.in. do błony œluzowej oskrzeli, płynu ucha œrodkowego, żółci, przez łożysko i do mleka matki. Nie przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest wydalany z moczem w postaci nie zmienionej (do 85%).

Wskazania
Zakażenia górnych dróg oddechowych (zapalenie ucha œrodkowego, gardła, migdałków podniebiennych i zatok), zakażenia dolnych dróg oddechowych (zapalenie oskrzeli i płuc, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli), zakażenia układu moczowego, skóry i tkanek miękkich.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na cefalosporyny i penicyliny. Ostrożnie stosować w cišży i okresie karmienia piersiš, a także u pacjentów z wrzodziejšcym lub rzekomobłoniastym zapaleniem okrężnicy, chorobš Crohna oraz krwawieniami.

Działanie niepożšdane
Zaburzenia żołšdkowo-jelitowe (biegunka, nudnoœci, bóle brzucha), niekiedy rzekomobłoniaste zapalenie jelit, reakcje nadwrażliwoœci (rumień wielopostaciowy, pokrzywka, skurcz oskrzeli, hipotonia, objawy przypominajšce chorobę posurowiczš, zespół Stevensa-Johnsona), rzadko niedokrwistoœć hemolityczna i hipoprotrombinemia, drgawki. Przy długotrwałym stosowaniu nadkażenia drożdżakami.

Interakcje
W połšczeniu z doustnymi lekami przeciwkrzepliwymi (pochodnymi kumaryny, indandionu), heparynš lub lekami trombolitycznymi może wydłużyć się czas protrombinowy. Jednoczesne podanie z lekami zobojętniajšcymi HCl (zwišzki Mg i Al) zmniejsza wchłanianie cefakloru z przewodu pokarmowego. Probenecid opóŸnia wydalanie cefakloru i nasila jego działanie.

Dawkowanie
Zawiesina i kapsułki. Doroœli doustnie 250-500 mg co 8 h (maksymalna dawka dobowa - 4 g). Dzieci doustnie 20-40 mg/kg m.c./24 h w 3 dawkach, tj. zazwyczaj: 2-12 m.ż. 62,5 mg co 8 h; 2-6 r.ż. 125 mg co 8 h; powyżej 6 r.ż. 250 mg co 8 h. Tabl. o zmodyfikowanym uwalnianiu (MR). Doroœli doustnie w zapaleniu oskrzeli, górnych dróg oddechowych, skóry i tkanek miękkich oraz w niepowikłanych zakażeniach dróg moczowych: 375 mg co 12 h; w zapaleniu płuc: 750 mg co 12 h.

Uwagi
Zaleca się podawać przed posiłkami; tabletek MR nie należy kruszyć ani rozgryzać.

7321; 4536; 4535; 4534

Skład
1 tabl. powl. zawiera 5 mg lub 10 mg bursztynianu solifenacyny.

Działanie
Kompetycyjny wybiórczy antagonista receptora muskarynowego, podtypu M3. Rozkurcza mięœnie gładkie pęcherza moczowego. Solifenacyna osišga maksymalne stężenie we krwi po 3-8 h od podania doustnego. Biodostepnoœć wynosi 90%. Z białkami osocza wišże się w około 98%. Jest metabolizowana w wštrobie i wydalana głównie z moczem (70%) i częœciowo z kałem (23%). Maksymalne działanie preparatu występuje najwczeœniej po 4 tyg. leczenia.

Wskazania
Leczenie objawowe naglšcego nietrzymania moczu i (lub) częstomoczu oraz parcia naglšcego, które mogš występować u chorych z zespołem pęcherza nadreaktywnego.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na solifenacynę lub pozostałe składniki preparatu. Pacjenci z zatrzymaniem moczu, ciężkimi zaburzeniami żołšdkowo-jelitowymi (m.in. okrężnica olbrzymia rzekoma), miasteniš, jaskrš z wšskim kštem przesšczania, również pacjenci z dużym ryzykiem wystšpienia tych chorób. Pacjenci poddawani hemodializie. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynnoœci nerek lub z umiarkowanymi zaburzeniami czynnoœci wštroby leczeni jednoczeœnie silnymi inhibiotrami CYP3A4, np. ketokonazolem. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynnoœci wštroby. Nie stosować u dzieci.

Œrodki ostrożnoœci
Ostrożnie stosować u pacjentów z istotnym klinicznie zwężeniem drogi odpływu moczu z pęcherza z ryzykiem zatrzymania moczu; ze schorzeniami żołšdkowo-jelitowymi zwišzanymi z zaburzeniami drożnoœci przewodu pokarmowego; ryzykiem zwolnionej perystaltyki przewodu pokarmowego; neuropatiš autonomicznego układu nerwowego; przepuklinš rozworu przełykowego, refluksem żołšdkowo-przełykowym lub stosujšcych preparaty mogšce spowodować zapalenie przełyku lub je zaostrzyć (m.in. bifosfoniany); u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynnoœci nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml), z umiarkowanymi zaburzeniami czynnoœci wštroby (7-9 w skali Child-Pugh) lub leczonych jednoczeœnie silnymi inhibitorami CYP3A4, np. ketokonazolem. Bezpieczeństwo i skutecznoœć preparatu u pacjentów z nadreaktywnoœciš wypieracza pochodzenia neurogennego nie zostały ustalone. Preparatu nie należy stosować u pacjentów z galaktozemiš, niedoborem laktazy typu Lappa lub zaburzeniami wchłaniania glukozy i galaktozy.

Cišża i okres karmienia piersiš
Ze względu na brak badań klinicznych ostrożnie stosować u kobiet w cišży. Nie stosować podczas karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Często mogš wystšpić: suchoœć w jamie ustnej, zaparcie, nudnoœci, niestrawnoœć, bóle brzucha, niewyraŸne widzenie. Niezbyt często mogš wystšpić: refluks żołšdkowo-przełykowy, suchoœć w gardle i jamie nosowej, zakażenia układu moczowego, zapalenie pęcherza moczowego, sennoœć, zaburzenia smaku, zespół suchego oka, zmęczenie, obrzęki kończyn dolnych, suchoœć skóry, trudnoœci w oddawaniu moczu. Rzadko: niedrożnoœć okrężnicy, zaklinowanie stolca, zatrzymanie moczu.

Interakcje
Jednoczesne stosowanie innych leków o działaniu przeciwcholinergicznym może nasilać działanie terapeutyczne i powodować wystšpienie działań niepożšdanych preparatu (należy zachować około tygodniowš przerwę między podaniem preparatu i innych leków cholinolitycznych). Agoniœci receptorów cholinergicznych osłabiajš działanie solifenacyny. Solifenacyna może osłabiać działanie leków nasilajšcych perystaltykę przewodu pokarmowego, takich jak metoklopramid i cisaprid. Podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibiotorów CYP3A4 (m.in ketokonazol, itrakonazol, rytonawir, nelfinawir) następuje zwiększenie stężenia solifenacyny we krwi (solifenacyna jest metabolizowana przez CYP3A4). Możliwe sš interakcje solifenacyny z innymi lekami o większym powinowactwie do CYP3A4 (m.in. werapamil, diltiazem) oraz z induktorami CYP3A4 (m.in. rifampicyna, fenytoina, karbamazepina). Nie stwierdzono interakcji solifenacyny ze złożonymi lekami antykoncepcyjnymi. Solifenacyna nie wpływa na farmokokinetykę warfaryny i digoksyny.

Dawkowanie
Doustnie. Doroœli: 5 mg na dobę, w razie potrzeby dawkę zwiększyć do 10 mg, podawać raz na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku, z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynnoœci nerek (klirens kreatyniny powyżej 30 ml/min) oraz z łagodnymi zaburzeniami czynnoœci wštroby nie ma koniecznoœci modyfikacji dawki. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynnoœci nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min), umiarkowanymi zaburzeniami czynnoœci wštroby (7-9 w skali Child-Pugh) lub podczas jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów CYP3A4 maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 5 mg. Tabletki połykać w całoœci i popijać płynem, przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłku.

Uwagi
Lek może upoœledzać zdolnoœć prowadzenia pojazdów lub obsługi urzšdzeń mechanicznych.

11371; 11372

Skład
1 fiolka zawiera 750 mg lub 1,5 g cefuroksymu w postaci soli sodowej.

Działanie
Antybiotyk b-laktamowy, cefalosporyna II generacji o szerokim spektrum działania bakteriobójczego, także wobec szczepów bakterii wytwarzajšcych b-laktamazy. Działa na tlenowe bakterie Gram-dodatnie, m.in. Staphylococcus aureus i S. epidermidis (z wyjštkiem szczepów opornych na meticylinę), Streptococcus pyogenes i S. pneumoniae (z wyjštkiem szczepów opornych na penicylinę), oraz na tlenowe bakterie Gram-ujemne, m.in. Moraxella catarrhalis, Haemophilus influenzae i H. parainfluenzae, większoœć pałeczek Enterobacteriaceae (zwłaszcza Proteus mirabilis, Escherichia coli, Klebsiella spp.), Neisseria spp. (także szczepy wytwarzajšce b-laktamazy). Cefuroksym działa także na niektóre bakterie beztlenowe, m.in. Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp., Clostridium spp. (z wyjštkiem C. difficile), Fusobacterium spp. Szczepy bakterii wytwarzajšce b-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) sš oporne. Ponadto cefuroksym nie działa na Pseudomonas spp., Enterococcus spp., Listeria monocytogenes, Bacteroides fragilis, Campylobacter spp., Acinetobacter calcoaceticus, Enterobacter cloacae, większoœć szczepów Serratia spp., Proteus vulgaris. Cefuroksym wišże się z białkami osocza w około 50%. Przenika m.in. do koœci, płynu opłucnowego, maziowego, płynu ucha œrodkowego, plwociny, a także do płynu mózgowo-rdzeniowego w zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych. Przenika także przez barierę łożyska i do mleka matki. Jest wydalany z moczem w postaci nie zmienionej. T_0,5 we krwi wynosi 70 min.

Wskazania
Zakażenia wywołane przez bakterie wrażliwe na cefuroksym, tj. zakażenia dróg oddechowych, uszu, nosa i gardła, zakażenia nerek i dolnego odcinka układu moczowego, zakażenia w obrębie miednicy mniejszej i dróg rodnych, rzeżšczka, zakażenia skóry i tkanek miękkich, gronkowcowe zakażenia koœci i stawów, posocznica. Profilaktyka okołooperacyjna w chirurgii serca i naczyń oraz w ginekologii.

Przeciwwskazania
Nadwrażliwoœć na cefalosporyny.

Œrodki ostrożnoœci
Ostrożnie podawać pacjentom z nadwrażliwoœciš na penicyliny lub niewydolnoœciš nerek.

Cišża i okres karmienia piersiš
Bezpieczeństwo stosowania w cišży: kategoria B (wg US FDA). W cišży stosować jedynie w przypadku zdecydowanej koniecznoœci. Nie należy stosować w okresie karmienia piersiš.

Działanie niepożšdane
Obserwowano reakcje nadwrażliwoœci (rzadko - wysypka grudko